Başımın üstünde dönen kırlangıçlar çığlık çığlığa muştuluyor. “Gece bitti” diye haykırıyor kırlangıçlar. “Gece bitti, sabah oluyor.” Sabah ne güzel kelime.
Neydi ev sahiden? Yeri geldiğinde tren kompartımanlarını, gemi kamaralarını, sokak banklarını, kaplumbağaların kabuklarını, ihtiyarların hatıralarını, çocukların umutlarını yuva yapan neydi? Sığındığımız yer miydi yuva? Gittiğimiz mi, terk ettiğimiz mi, döndüğümüz mü yoksa?