Ben kendim iyi insan olmayı isterim fakat kötü olanlara da hayretle bakmam. Hatta kızmam bile, ancak kötülükleri bana taalluk ederse kendimi müdafaa ederim. Şunu esas olarak kabul etmeliyiz ki insanların hemen ekserisi yalnız kendilerini düşünürler.
Seni çok seviyorum derdim ona mesela, şöyle derdi: Seni seviyorum, seni çok seviyorumdan daha güçlü bir cümle, ikincisinde çok olmasına rağmen, nasıl mümkün olabiliyor bu?