meryem aydın
@merynindunyasi
“Özgürüz, ama neden bu kadar tutsak hissediyoruz?”
“Mutluluğun bedeli özgürlükse, ben mutsuz olmayı seçiyorum.”
Huxley’nin Cesur Yeni Dünyası beni en çok özgürlüğün sınırları üzerine düşündürdü.
Özgürlük gerçekten var mı, yoksa sadece bize sunulan güvenli sınırların içinde bir yanılsama mı?
Belki de insanlar özgürlükten çok güvenliği tercih ediyor. Tarih boyunca devlet dediğimiz yapı da bu tercihten doğmadı mı? Güvende olmak uğruna özgürlüğümüzün bir kısmını verdik, karşılığında düzen, konfor ve kontrol aldık.
Huxley’nin kurduğu dünyada bu fikir uç bir noktaya taşınmış.
Artık kimse acı çekmiyor, mutsuz olmuyor ama kimse gerçekten yaşamıyor da.
Çünkü duygular yok edilmiş. İnsanlar soma adlı bir hapla her olumsuz duygudan kaçabiliyor.
Ama acı çekmeyen bir insan gerçekten insan mıdır?
Huxley’nin en sert eleştirisi tam da burada yatıyor: Duygularını kaybeden toplum, özgürlüğünü de kaybeder.
Kitapta insanlar daha doğmadan sınıflara ayrılıyor. Alfalar yönetiyor, epsilonlar çalışıyor.
Kaderleri laboratuvarda belirlenmiş, zekâları sınırlanmış, memnun olmaları için şartlandırılmışlar.
Hiç kimse isyan etmiyor çünkü isyan etmeyi akıllarına getiremiyorlar.
Bu bana Platon’un Mağara Alegorisi’ni hatırlatıyor: Zincirlerinden memnun insanlar, gölgeleri gerçek sanıyor.
Rousseau “İnsan özgür doğar ama her yerde zincirler içindedir” derken, Huxley’nin dünyasında insanlar zaten zincirle doğuyor.
Karakterler bu düzenin farklı yüzlerini temsil ediyor:
John (Vahşi), duygularıyla var olmaya çalışan, sisteme sığamayan “gerçek insan.”
Onu izleyen toplum, bir sirk gösterisi izler gibi bakıyor.
Lenina, hissetmek ile sistemin huzurlu boşluğu arasında kalıyor.
Bernard Marx, konforundan vazgeçemeyen bir eleştirmen.
Mustafa Mond ise özgürlüğün değerini bilen ama düzeni savunan bir bilge; belki de en trajik karakter.
Huxley’nin dünyasında savaş,
meryem aydın
Çok uzun zamandır okumak istediğim bir kitap, bu yorum sonrası hemen alıp okumak istiyorum..
inceleme için tebrik ediyor, keyifli okumalar diliyorum🎈✌️
Yazarın ikinci okuduğum kitabı.Ilk okuduğum 'Belki Bir Gün Ucarız ' ı çok beğenmiştim zaten. Peşpese bunlar okunabilir. Osman a gelince ..gerçekten severek birinden ayrıldiysanız duygularınızın tamamını size tek tek tak tak diye hatırlatacak bir kitap okuyacaksınız...iyi okumalar dilerim...
meryem aydın
Astalavista Osman 🤦🏻♀️✌️
Duygulandım...
Yetişkinlerin okumasını tavsiye ettiğim kitaba şöyle bir cümleyle girmek istiyorum... insanlar böyle kitaplar yazmayacaklarsa lütfen yazmasınlar .. yorumlarimda asla spolier vermeden yazmaya gayret ederim umarım yine öyle yapacağım. Hikayesi çok ilgimi çekti kahramanın. Zaten bir kitap böyle başlarsa beni içine çekmez mi?! Dahilik ile ilgili sorgulamalar yaptım. Herkesi olduğu gibi kabul etmek çok mu zor acaba? Yoksa zeka seviyesi bilim ile ameliyatlar ile ileri dereceye çıkarılabilir mi..aklımda deli sorular. Ve bir kitap beni daha önceden düşünmediğim şeyleri düşünmeye sevk ediyorsa elbetteki mükemmel derim...ayrıca dili de çok keyifli. İyi ki okudum,iyi okumalar dilerim..
meryem aydın
Kitap bitince okuyucuyu kafada tilkiler bekliyor desene hocam!!!
Bir çocuk kitabı deyip geçme....
Yani ne diyeyim bilemedim..bu tarz kitapları okuyamadan büyüdük belki ama, bu tarz kitapları okumadan anne baba olmayalım...koyun yetiştirmek istemeyenlerin muhakkak kütüphanesinde olması gereken süper bir kitabı okumuş olmanın verdiği bir mutlulukla uyuyacağım bu gece...
meryem aydın
Her ebeveyn okumalı ve okutmalı..
Çok beğendiğim kitaplardan biri🎈🎈