Bu akşam anladım ki, bir insan diğer insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.
Bazen dünyanın içine doğru çöktüğünü hissediyorum ve sanki dünyanın ortasındaki tek kişi benim ve ellerimi iki yana açarak onu desteklemeye çalışıyorum. Çok yorgunum, Kaos. Bu ağırlığın altında ezilmeden önce daha ne kadar tutabilirim diye merak etmekten kendimi alamıyorum.