Unutmak istemediğim mesaj
Her zaman elimizde olmayan şeyleri, seçmediğimiz hayatları düşünüp mutsuz ediyoruz kendimizi. Mutlu olmak için büyük şeylere sahip olmaya gerek yok, küçük şeylerle yetinebilmeli, kendi potansiyelimizi farkına varmalıyız.
Ayrıca dünyanın bütün imkanlarının ayaklarımızın altına serildiği bir durumda bile sevginin yoksunluğu hayatı anlamsızlaştırmaya yetiyor. “Sevgi olmadan hiçbirinin anlamı yok.”
Selamlarrr
Athica' nın bu iyi hisset serisi adı altında çıkardığı eserlere bayılıyorum. Cidden seriye verilen ismin hakkını kitaplar çok güzel veriyor. Şimdi gelelim; Morisaki Kitabevi Günlerine..
Öncelikle kurgu o kadar soft ve tatlıydı ki bayılarak okudum. Ayrıca ana karakterimiz Takako yerine geçip birazcık Morisaki Kitabevi'nde kaybolmak istedim. Ah doğru siz Takako kim bilmiyordunuz! Tanışın o vakit..
Ana karakterimiz Takako, sevgilisinin ihanetini öğrendikten sonra daha fazla aynı iş ortamında kalamaz ve işten ayrılır. Tam işten ayrıldığı sıra yıllardır görmediği dayısından bir mesaj alır ve Morisaki Kitabevi' ne davet edilir. Hayatında daha önce hiç kitaplarla hasır neşir olmayan kızımız bir anda kitapların dünyasıyla tanışmaya başlar. (Okuma zevkine yeni alışan bir karakter okumak acayip heyecanlıydı. Sanki ilk kez kitap okumaya başladığım zamanlardaki hallerimi hissettirdi bana.) Kitabın içerisinde Uzakdoğu Edebiyatından pek çok yazar ve esere denk geliyoruz bilginiz olsun. Ben özellikle Takako ve Tomo arasında kitaplar sayesinde gelişen o dostluğu çok severek okudum. Keza yine dayı-yeğen arasındaki bağ inanılmaz samimiydi. Kitap kısacık olduğu için tadı damağımda kaldı desem yeridir. Kitabın her sayfası ayrı bir lezzetti bayılarak okudum. Ayrıca 2010 yılında beyazperdeye uyarlanmış boş bir vakit bulup izlemeyi çok istiyorum.
Bu tarz kısa, sıcak, edebiyat içerikli kitaplar okumayı seviyorsanız şans verin isterim. İlgisini Çekenlere Şimdiden Keyifli Okumalar Dilerim.
2026 yılının ilk kitabı Kırlangıç Çığlığı oldu.
Bu zamana kadar polisiye, dedektiflik ya da gizem içeren birçok kitap okudum ama Ahmet Ümit okurken bende gerçekten başka bir şey oluyor. Kendimi resmen kitabın içine gömüyorum. Sanki dışarıdaki dünya biraz susuyor, ben de Nevzat’ın peşine takılıp olayların içinde dolaşmaya başlıyorum.
Kırlangıç Çığlığı da benim için böyle bir kitaptı. Okuması çok akıcıydı ama konusu itibarıyla insanın içine oturan bir tarafı vardı. Zaten Ahmet Ümit’in en sevdiğim tarafı da bu sanırım. Sadece “katil kim?” diye okutmakla kalmıyor, arka planda insanı rahatsız eden meseleleri de önüne koyuyor. Başkomiser Nevzat’ı o sakinliği, olaylara bakışı, ekibiyle olan hali bana hep tanıdık geliyor. Kitap ilerledikçe merak duygusu artıyor ama bir yandan da anlatılan şeylerin ağırlığı daha çok hissediliyor. Bazı yerlerde hızlı hızlı okumak istedim, bazı yerlerde de konu gerçekten içimi sıktı. Çocuklar, adalet, vicdan, suç ve insanların görmezden gelmeyi seçtiği şeyler… Kitapta bunlar polisiye olayın içinde güzel işlenmişti. Yalnız bazı bölümlerde verilmek istenen mesaj biraz fazla açık anlatılmış gibi geldi bana. Belki biraz daha okura bırakılsa daha etkileyici olabilirdi. Bu yüzden tam puan vermedim. Yine de severek okudum. Ahmet Ümit’in kalemini sevenlerin beğeneceğini düşünüyorum. Hafif bir polisiye bekleyenlere biraz ağır gelebilir ama polisiye içinde toplumsal meseleler okumayı sevenler için güzel bir kitap.
Puanım: 8.5/10
"Biliyor musun nefesine kurban olduğum, bakarsan uzaktayım, düşünürsen aklındayım, içini çekersen içindeyim, hissedersen kalbimdeyim... Ararsan kalbindeyim, kalbimdesin ve özlüyorsan özlendiğini bil,hep seninleyim."
Herkese Merhaba
Kalemini çok sevdiğim yazarın "Şans Serisi " üçüncü ve son kitabıyla sizlerleyim.
Gerçek hikayeden yola çıkılarak kaleme alinmis olan kitabın türü roman olsa da aslında herkesin okuması gereken bir rehberdir. Evlilikle nelerin olması, nelerin evliliğe zarar verdigine Badem ve Cihangir'in diyalogları sayende anlatıyor . İletişimin bağları nasıl güçlendirdiğini , kişisel sınırlara saygıyı öyle güzel anlatmış ki kesinlikle herkese tavsiye ederim.
Badem, doğum sırasında annesini kaybetmiştir. Babası ise sorumsuzun tekidir. Dünya yansa umrunda degildir. Ablası ile hayata tutunur . 7 yaşındayken babası evlenir ve üvey anne gelir. Anne sıfatını dünyada kim hak etmiyor derseniz size Çivaz derim. Fiziksel ve sözel şiddetle yıllar geçer . Ablasının evlenmesiyle Badem onlarin yanında yaşamaya başlar . Büyüdükçe üvey annesinin kardeşinin tacizlerine maruz kalır .
Yüzbaşı Cihangir Soykan
Askeri duruşu , disiplini ve güzel ahlakıyla sevilen biridir. Annesi evlilik zamanının geldiğini söylese de bulduğu hiçbir adayı merak etmez . Kadere olan inancı ona hayırlısını getireceğini düşünür . Çarşıda gezerken bulduğu bir cüzdanla Kader ilk ilmeğini atar. Cüzdandaki fotoğrafa bakınca gözlerindeki hüznü hisseder. Aradan geçen zamanda tekrar görse de gidip konuşmaz çünkü ne onun ahlakı toplum içinde yalnız bir kadının yanına gitmeye uygundur ne de yaşadıkları şehir .
Oğlunu evlendirmek isteyen Feride Hanım ile Badem'in teyzesi birbirini tanımayan ikilinin yerine adım atar. Cihangir'in telefonundan Badem'e bir mesaj gider. Badem evlilik istemediğini net
Beklentimin altında kaldı.Duygu ve Düşünce
Bahçıvan ve Ölüm benim için ne yazık ki beklediğim etkiyi yaratamadı. Kitabın felsefi derinlik sunma çabası hissediliyor; ancak bu çaba, zaman zaman anlatının akıcılığının önüne geçiyor. Hikaye ilerlemek yerine aynı duygu ve düşünceler etrafında dolaşıyor gibi hissettirdi. Karakterlerle güçlü bir bağ kurmakta zorlandım. Özellikle baş karakterin iç dünyası uzun uzun anlatılırken diğer karakterler yüzeysel kalmış. Bu da duygusal yoğunluğu artırmak yerine monoton bir okuma deneyimi yaşattı. Yazarın dili yer yer etkileyici olsa da aşırı metaforik anlatım ve ağır üslup, hikayeye odaklanmayı güçleştiriyor. Bazı bölümlerde ne anlatılmak istendiğini anlamak için tekrar okumak zorunda kaldım ve bu durum okuma keyfimi azalttı. Kitabın temel temaları olan yaşam, ölüm ve yas üzerine düşündürücü fikirleri olsa da bunların işlenişi bana göre yeterince özgün değildi. Daha güçlü bir kurgu ve daha canlı karakterlerle aynı mesaj çok daha etkileyici aktarılabilirdi.
Sonuç olarak, derinlik arayan bazı okurlar bu kitaptan etkilenebilir; ancak benim için fazla ağır ilerleyen, duygusal olarak mesafe koyan ve beklentimi karşılamayan bir roman oldu. Hatta içimi kararttı diyebilirim. Kısacası çok zor bitirdim. 10 üzerinden 5 yıldız.
Zweig'ın bu kitabı ilk başlarda biraz 
Satranç kitabına benzediği için açıkcası beğenmeyeceğimi düşündüm. Çünki satranç kitabını okuduğum zaman sevememiştim nedense ancak yazarın diğer kitaplarına da şans verip artık Zweig okumaya karar vermiştim. Dediğim gibi başlarda biraz ona benzesede biraz sıkıcı olsada sonra kitaba kaptırıyorsun kendini. Karakter olayları öyle bir anlatıyor ki kitap içine çekiyor resmen sizi. Hikaye güzeldi ama verdiği mesajı anlamadım, tabii klasik olduğu için her bir kitap mesaj vermeli değildir ama ben bu kitapdan öyle bir şey beklemiştim.
Tek sevmediğim şey Zweig kitaplarında çoğu zaman karakter ismi olmaması. Bu zamana kadar okuduğum çoğu kitabı öyleydi en azından. İsim olmadığı için arada kimin konuştuğunu karıştırıyorsunuz çünkü.
Okumak isteyenlere keyifli okumalar dilerim >3
Satranç kitabına benzediği için açıkcası beğenmeyeceğimi düşündüm. Çünki satranç kitabını okuduğum zaman sevememiştim nedense ancak yazarın diğer kitaplarına da şans verip artık Zweig okumaya karar vermiştim. Dediğim gibi başlarda biraz ona benzesede biraz sıkıcı olsada sonra kitaba kaptırıyorsun kendini. Karakter olayları öyle bir anlatıyor ki kitap içine çekiyor resmen sizi. Hikaye güzeldi ama verdiği mesajı anlamadım, tabii klasik olduğu için her bir kitap mesaj vermeli değildir ama ben bu kitapdan öyle bir şey beklemiştim.
Tek sevmediğim şey Zweig kitaplarında çoğu zaman karakter ismi olmaması. Bu zamana kadar okuduğum çoğu kitabı öyleydi en azından. İsim olmadığı için arada kimin konuştuğunu karıştırıyorsunuz çünkü.
Okumak isteyenlere keyifli okumalar dilerim >3