Bu kadim acılardan nihayet feyz almamız gerekmez mi?
Zamanı gelmedi mi, kendimizi sevgiliden sevgiyle kurtarmanın ve ayakta kalmamızın titreyerek:
okun yaysız kalabilmesi gibi, fırlayıp giderken
fazlası olmak için kendinden.
Zira kalmak yoktur hiçbir yerde.
Belki de bize kalan
yamaçta bir ağaçtır, her gün görelim diye;
dünkü sokaktır bize kalan
ve şımarık sadakati bir alışkanlığın,
hoşuna gitmişizdir ve kalmıştır bizde, gitmemiştir.