Emeklilik hayatının başladığı ilk sabah yataktan geç kalkmak, aynı yolları gitmek isteyen ayaklarıma mani olmak, masaya hasret çeken gözlerimi kapamak zor geldi bana. Ve bir yelkovan nasıl, rakamlar önüne gezmekten başka bir iş yapamazsa, ben de o gün yapacak başka bir iş bulamadım. Kendimi kurulması unutulmuş bir saat zannettim.
Gözle görülür bir başarısızlığın cehennem azabını yaşıyordu. Bütün uçurumların en derinine düştüm sanmıştı, ama şimdi içinde bulunduğu çukur ondan da karanlıktı. O zaman ancak umutlarının dış duvarları çökmüştü, şimdi iç savunma hattı çöküyordu.