Seni hüşyâr yazdılar beni mest
Kalem-i sun'da hatâ neyler
Düştü Bâki belalara demedin
Aceb ol derde mübtelâ neyler
Reklam
Derdini sevgiliye bile duyurmamayı ve hatta kendi gönlünden bile perdelemeyi salık veren Bâki, ne hoş bir sada bırakmış:
"Sabreyle dilâ derdini cânâne duyurma
Cân içre nihân eyle velî câne duyurma
Zinhâr sakın mey yerine kanın içerler
Keyfiyyetin ol gözleri mestâne duyurma
Esrarını keşf eyleme tahsil-i mizâc it
Nûş eyle mey-i nâbı hâkimâne duyurma
Sofi gelicek açma sakın aşk hadîsin
Dânâ dil isen sırrını nâdâna duyurma
Yâ'kub sıfat Bâki'ye ol Yusuf-i sâni
Hûn içre komaz kıssayı ihvâna duyurma."
Aslında büyümez çocuk, büyüyen dildir. Dil büyüdükçe düşünce büyür. İnsanla hayvan arasında ki mesafe büyür.
