Mete
@mete190326
Şu anda okuduğu kitap
Bilmem kaç yılda kurduğun, tıkır tıkır işleyen yaşam düzeneğini bozuyordu bu gidişler. Tekerine çomak sokuyordu. Çanına ot tıkıyordu. Üst üste dizdiğin, o şekilde dengede durmasına hem senin hem de yeryüzü yasalarının ikna olduğu her şeyi yıkıp deviriyordu. Çirkin kalabalığın içinde güç bela arayıp bulduğun müttefiklerini, onlarla birbirinize doğru yol alırken aştığınız bütün engelleri, yollarınızı kesiştiren rastlantıları, tehlikeli virajlar dönüp de sırf el ele olduğunuz için yuvarlanmadığınız şarampolleri ama en çok da iki insanın bütün arızalara ve aksaklıklara rağmen birbirini sevmek için harcadığı emeği, inadı, merhameti ziyan ediyordu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir hiç olan insanın çamurdan kendi çabasıyla çıkıp filizlenebileceğine ve hatta kendi dönüşümünün başkalarının mutluluğuna sebebiyet verebileceğine inandım.
Derin, çok derin bir nefes aldım. Uyanış bir yıkımdı. Daha önce doğru olduğuna inandırıldığın her şeyin imhası, sahip olduğun her şeyin senden uzaklaştırılması; maddi, manevi, ruhsal, fiziksel yeni bir çağa geçişin ilk evresiydi. Hiçbir şeye sahip olmama ve hiçbir yere ait olmama duygusuydu. Siyah beyaz sistemin düzenini alt edip, kendi zincirlerini kırmaktı. Her şeyden ziyade Uyanış, ötesini görmek, taştan kapıları aralamaktı.
Haftalarca evden çıkmayıp doktor randevusuna giderken rüzgârı bile tenimde hissettim. Kuş sesleri duydum. Yani aslında sağlıklı bir şekilde uyanıp evimizden dışarı çıktığımız zaman bile ne kadar büyük güzelliklerin bizi karşıladığının farkına varamıyoruz. Ailemizin sağlıklı olması, hayatımızda güzel insanların olması ve iyi dostlarımızın olması, iyi bir işimizin olması, yürüyebiliyor olmamız, konuşabiliyor olmamız, görüyor olmamız bile aslında kaybetmeden değerini bilemediğimiz şeyler. Ben de bu dönemde bunları yaşadığım için sizlerle bu farkındalığımı paylaşmak istedim. İnancınız ne yönde olursa olsun, şükretmenin sadece dinlerde olduğunu düşünmüyorum.
O yüzden bence insan olmak her duyguyu sonuna kadar yaşayabilmektir. Gerçekten en son ne zaman kahkaha attık? Bunu düşünmeliyiz... Eğer uzun zamandır bir kahkaha atmadıysak, bence hayatımızda çok büyük bir eksiklik var ya da çok duygusal bir filme gittik diyelim, filmde gözlerimizden yaşlar aktı... Bu o kadar güzel bir şey ve o kadar ihtiyacımız olan bir duygu ki duygulanmak, eğer bunu da uzun zamandır yapamadıysak insan kalamadık demektir.