Fakat unutma, yüreklerimiz ve bedenlerimiz bize sadece bir kez için verilmiştir. Çoğumuz ister istemez sanki yaşanacak iki hayatımız varmış, biri taslak öteki mükemmel versiyonmuş ve ikisinin arasında bir sürü versiyonlar varmış gibi yaşarız ama sadece bir tane vardır ve sen bunu anlayamadan yüreğin yıpranır ve vücuduna gelince, ona bakacak pek kimsenin kalmayacağı, yaklaşmak isteyenin hiç kalmayacağı bir noktaya varırsın. Şimdi keder var. Ben acıya imrenmem ama senin acına imreniyorum.
Acın varsa tedavi et ve bir alev varsa üfleyip söndürme, ona karşı sert davranma. Geri çekilmek geceleri uykumuzu kaçırırsa korkunç bir şeydir. Başkalarının bizi unutulmak istemeyeceğimiz kadar kısa sürede unuttuğunu görmek de bu kadar kötüdür. Biz olsak yapacağımızdan daha hızlı yapılan şeylerin ardından iyileşmek için kendimizden öyle çok şeyi fırlatıp atıyoruz ki otuz yaşımızda iflas ediyoruz ve yeni birisiyle başladığımızda verecek pek bir şeyimiz kalmıyor ama bir şey hissetmemek için hiçbir şey hissetmemek... Ne yazık.