Hastalar yavaş yavaş zihinlerinde ebeveyninin daha az olumsuz ve dev figürler ve daha fazla kendilerine ait sorunları ve endişeleri olan insanlar olarak görmeye başlarlar. Ebeveynlerinin de aslında kendi şemlarına takılıp kaldıklarını ve bir devden daha çok çocuk olduklarını görürler. Onları affetme aşamasına gelirler.
Çocukluk kendiliğiniz ile yeniden bir bağ kurduğunuz zaman, bu çocuk ile bir diyaloga geçmenizi isteyeceğiz. İçinizdeki çocuk donmuştur. Büyümenin ve değişimin mümkün olduğu yerde onu hayata getirmenizi istiyoruz. Bu çocuğun iyileşmesini istiyoruz.
Mizacımız bizi farklı yönlere iter. Farklılığımız kısmen de hangi ebeveyni modellediğimizle ilgilidir. Bir tacizci genellikle bir kurbanla evlendiği için, çocuklar her iki modeli de önlerinde bulurlar. Çocuk, tacizci ebeveyni de kurban edilen ebeveyni de modelleyebilir.
Biz bir şemayı görşelleştirdiğimiz zaman, neredeyse her zaman çocukken içinde yaşadığımız ailemizden bir dramayı canlandırıyoruzdur. ... Şemalar çocukluk çevreleri yıkıcı olduğu zaman gelişir.