Melankolik, insandan kaçan ve yaşadığı yüzyılın adaletsizliğinden öcünü almak isteyen, deha sahibi bir kimse, bir gün, henüz elyazması olan yapıtlarının tümünü ateşe atar. Hınçla yapılmış olan bu korkunç özveriden dolayı kınandığında (aslında, kendi umutlarının tümünü gözden çıkarması demektir bu), şöyle yanıt verir: "Ne umurumda? Önemli olan, bu gibi şeylerin yaratılmış olmasıdır; işte yaratılmış oldular, öyleyse, vardırlar artık."
İnsan, tanrı olmak istemiştir ve ama işe bakın, denetime gelmeyen bir ahlak yasası gereğince, kendi gerçek doğasının altına düşmüştür. O artık kendini parça parça satan bir ruhtur.