Paixio
@meupaixao
Nazan Bekiroğlu'nun sade ve akıcı üslubuyla nostaljik dakikalar yaşayacağınız bir kitap.
İçerisinde kulaktan kulağa dolaşan, hep uzaklardan duyduğumuz hep o hikayeler var.
Okuyucuya yıllar geçse de zaman değişse de bir başka yerde aynı duyguların ve şartların yaşandığını anlatıyor. Duyguların biçim olarak aynı olmasa da his olarak kaçıncı yüzyıl olursa olsun aynı kalacağını hatırlatıyor.
Öte yandan Bekiroğlu'nun içindeki geçmiş dönemlere olan özlemin kesif tadını alabiliyorsunuz. Oradaki samimiyete, üst üste yerleştirilen beton bloklardan önceki yaşamın sadeliği, dayanışma içinde yaşayan insanların her şeye rağmen birbirlerinin gözünün içine samimiyetle bakışı. Kin tutulmayışı. Bunlara şahit olarak büyüdüyse Bekiroğlu, bir yandan çok şanslı, şimdilerde ise çok şanssız olmalı.
Bir solukluk kitaplardan...
Yazarın bu romanı sansür kurulu tarafından yasaklanmıştır. Bu yüzden bu roman yazara yazarlığı bıraktıran romandır. Hatta bu romanın yasaklanması sonuncunda çok üzülen yazar, İstanbul'dan Heybeliada'ya taşınmıştır. Profilimden de göreceğiniz kadarı ile altını çizecek pek çok nokta, pek çok isabetli gözlem yakaladım yazarın satırlarında. Zevkle okudum romanı. Başlarda biraz sıkılabilirsiniz ancak sonrasında yazarın döneme dair oluşturduğu karakter tahlillerinin oldukça isabetli olduğunu göreceksiniz. Aynı zamanda yazar, zıt karakterleri başarılı bir şekilde de çatıştırmıştır.
Kitabı her incelemede bahsedildiği gibi batıya özenen karakterimizin ailesi ve kendisinin başından geçenlere indirgemek haksızlık olur. Çünkü batıya özenti karakterimiz batının kendini refaha kavuşturacak kısımlarını ahlaklı-ahlaksız ayırt etmeksizin bünyesinde toplamış ve amacına ulaşmıştır. Burada ise yazarın bize anlatmak istediği batıyı onca eleştirmesine rağmen satır aralarında sık sık bahsettiği batılıların kurnazlığı sonunda galip gelen olmuştur. Belki zamanında kitabın bu kısmını kendine yediremeyenler basılmasını engellemişlerdir kim bilir...
Başlarda biraz ağır ilerlediğini hissedebilirsiniz. Batıdan alınan görgü kuralları kısımları açıklanırken biraz aşırıya kaçan kısımlar buldum ben de. Ama okumaya devam ettikçe aslında Sayın Gürpınar'ın günümüzden bahsettiğini göreceksiniz. Ne yazık ki bazı şeylerin hiç değişmediğini...
Keyifli okumalar dilerim.
Okuduktan sonra hayata bakış açınızı bir kez daha gözden geçireceğiniz bir eser. Gerçek bir okurun, bir hayalperestin, bir aşığın bu kitaptaki alt metinleri kolayca fark edebileceğine ve okurken müthiş bir haz duyacağına inanıyorum.
Fitzgerald'ın hikayeciliğini seviyorum. Gerek tasvirleri, gerek akıcılığı gerekse farklı düşünme tarzı. Kitaptan haberim yokken filmini izlemiştim. Duyguyu geçirmekte kitap kadar başarılı idi. Gatsby karanlık işlere bulaşacak kadar kıvrak bir adam olsa da aşkı kafasında yaşayacak, büyütecek kadar naif bir adam da aynı zamanda. Daisy ise bir o kadar sıradan bir kadın. Bu kitabı yalnızca "sevdiği kadın için her şeyi yapan adam'a" indirgemek haksızlık olur. Ve yazarın bunu bir başka yazarın gözlemleriymişcesine aktarması ise akıllıca olmuş.
Okurken herkesin altını çizeceği bir yerin mutlaka olacağı bir kitap.
Madame Bovary, yalnızca anlaşılamamış bir kadındır benim nezdimde. Hatta anlaşılmamış kadınlardır. Ben de her okuyucu gibi önce onun tüm çocukluklarını bağrıma bastım sonra ona kızdım, zaman zaman hak verdim ancak en sonunda, onun için üzüldüm.
Üzüldüm çünkü yalnızca yanlış bir hayatın içine düşmüş bir kadındı ve bunu bir türlü farkına varamadı. Tamamen kızamadım ona, kocasının yakalarından tutup aç gözünü be adam anlamaya çalış biraz demek istedim. Madame Bovary, hayatı kavrayamadı, ruhundaki çocuğu bir türlü teslim edemedi ve yaşamak nedir anlayamadan öylece de gitti.
