Mehmet Çimen
@mhmtcimen
Kitap sadık bir sevgili gibidir asla ihanet etmez. Fakat her sevgili gibi ilgi ve alaka bekler.
Şu anda okuduğu kitaplar
İnsanın En Büyük İhtiyacı: Anlaşılmak
Bazı insanlar kalabalıklar içinde kaybolur; en acısı da bunun kimsenin fark etmemesidir. Kimisi bu duyguyu çok daha yoğun yaşar. Davranışlarıyla “Ben yalnızım.” diye haykırır ya da bazen hüzünlü bakışlarla anlatmaya çalışır yalnızlığını. Altı Harfli Bir Tatlı romanı da bu yalnızlığı anlatıyor.
Kitabın baş karakterleri Meltem ile Selime Teyze. İki farklı yaşam, yaşanılan benzer hüzünler… Bir tarafta kimsesiz yalnızlık, diğer tarafta terk edilmiş yalnızlık. Meltem kimsesiz kalmış. Anne sevgisini, baba şefkatini hissedememiş; bu eksikliği bir türlü tamamlayamamış. Geçmişe saplanıp kalmış. Diğer karakterimiz Selime Teyze ise şimdinin yalnızlığı içinde hapsolmuş; fark edilmeyi, anlaşılmayı bekliyor.
Çocukluk ve yaşlılık dönemleri aslında birbirine benzer. İki dönemde de insanlar ilgiye, sevgiye ve şefkate ihtiyaç duyar. Özellikle yaşlılar, hayatın içinde kendilerini daha yalnız hisseder. Herkes bir yerlere koşuştururken, onlar hayatın verdiği yorgunlukla bir köşeye çekilmiş, kendi başlarına yaşamaya çalışır. Çoğu zaman kimse onları gerçekten görmez. Konuşurlar ama duyulmazlar, görülürler ama fark edilmezler. İşte bu durum onları derinden üzer. Çünkü düşünsenize; bir zamanlar hayatın içindeyken, bir şeyler üretirken, fikirlerine danışılırken… Bir anda “yoruldun”, “hasta oldun”, “evinde dinlen” denilerek sessizce hayatın dışına itilirler. Adeta ölümü beklemeleri istenir. Oysa insan, dinlenilmediği ve anlaşılmadığı zaman hayatta gerçekten mutlu olamaz. Roman da Selime Teyze karakteriyle bize tam olarak bu duyguları hissettiriyor.
Gerçekten birbirimizi anlıyor veya anlamak için çaba sarf ediyor muyuz? Karşı tarafı dinlemeden nasıl anlayabiliriz ki? Çoğu zaman kendimizi bile duymuyor ve dinlemiyoruz. Haz ve hız çağında yaşıyoruz. Kendimizi fark edecek vaktimiz bile kalmıyor.
Evin bütün odalarını yalnızlıkla, üzüntüyle, öfkeyle, sinirle, sıkıntıyla doldurdum.
Onun bana değil, kendine ağladığını anladım. İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar.