Aşk, ayrılıkla yavaş yavaş söndü, alışıklık kederi yavaş yavaş boğdu, soluk semasına al bir renk vermiş olan yangın parıltısı perde perde kararıp kayboluverdi.
Hiçbir sonuca ermeksizin sevmekten bezmişti, hani insan hiçbir şeye karşı ilgisi, hiçbir şeyden umudu kalmayınca hayatın her günü değişmeyen tekrarı altında ezilir gibi olur, Leon da kendinde işte öyle bir hal hissetmeye başlıyordu.