Yeşermeyen Yaralar
Beni hatırlamanı isterdim;
Baktığın bir yerde, düşündüğün bir hayalde.
Belki de öyledir, bilemem...
O kadar yakınken o kadar uzağım ki sana.
Sahiden hiç mi gelmedim aklına,
Onca gece düşünmekten uyuyamamışken ben?
Her yara kolayca iyileşmez,
Her kırılan yer kolayca yeşermez.
Gelmemiş olsan da birçok şey öğrendim ben senle.
O kadar uzaksın ki bana;
Ne sen bilirsin beni artık, ne de ben seni.
-EylülB75
Hangisini kardeşimin hangisini benim çizdiğimi söylememe gerek var mı bilmiyorum ama ilki benim ikincisi de erkek kardeşime ait. Merak etmeyin, böyle şeyler çizdiği için alacağı her türlü lince hazır olduğunu söyledi, keza ben de evde gereken müdahaleyi yaptım. Neyse kimin daha iyi olduğu kararını (ki benimki fazlasıyla basit ve özentisiz bir çizim) size bırakıyorum. Hepinize iyi geceler.
Neyse sen halledersin hep öyle olmadı mı zaten
Bizi bir bütün olarak göremedin ki hiç bir zaman kendini ayrı yerde tuttun hep sözde vardın o zaman ben kendimi niye sürekli yalnız tek başıma hisettim en basit şeyi bile niye senle paylaşıp sana yük olmaktan yansıtmaktan korktum geri adım attım hep en çok da kendimi yargıladım en çok da kendinden koruman lazımdı beni sonra iyiyken bile gözümden yaşlar süzülür oldu anlam veremedim...
Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize? Acıyı
görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek
kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan,
umuttan, sevinçten ne anlar? Göğü görmeden, denizi gör-
meden maviyi anlamaya benzemez mi bu?