Korku esir alır bizi. Ölene kadar. Ölünce biter. Her sey. İnançsızlığın iyi tarafı bu işte.Bir tek ölüme inanıyorum ben. Ölünce bittiğine göre, yaşanmış olanın da bir anlamı yok.
Bizde itiraf yoktur. Bizde bahane, mazeret, gerekçe, sebep, kulp, kılıf, bir dokun bin ah işit vardir. Yaptım ama bi sor, niye yaptımdır bizde itirafın karşılığı. Madem yakaladın suçumu, sor ki sebebini anlatayım, kıvırayım, dolandırayım, böylece asıl mağdurun ben olduğunu gör!
Babam susmuyordu ama. "Evet.. evet. Haklısın, çok büyük bir katastrof!"
Katastrof mu? Ne diyorsun baba sen? Annem Türkçeyi unutmuş mu? Hadi beni unuttu, seni unuttu, dilini de mi unuttu da felaket demiyor? Sen de onu tekrarlıyorsun: Katastrof! Bizim hayatımız katastrof baba! Fakat heyhat, bir kere doğmuş bulunduk!