Kronik bir yorgunluk var hepimizde. Ruhumuz yorgun, kalbimiz yorgun, cesaretimiz yorgun, adımlarımız yorgun... Son bir gayretle atıyoruz adımlarımızı. Geride kaldı sanki koşar adım heveslerimiz. Sessizleştik bir çoğumuz, içimize içimize kusuyoruz öfkemizi, kırgınlıklarımızı, hayal kırıklıklarımızı.
Tekrar kavuşur muyuz o eski günlerdeki dizginsiz neşemize "Umut hep var!" bir kandırmaca mıdır yoksa? Kim bilir...