Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mihriyar
Hayrân olarak bakarsınız da
Hulyânızı fetheder bu hâli:
Beş yüz sene sonra karşınızda
İstanbul fethinin hayâli.
Mihriyar
Her gezmeğe çıkmasıyle her yer
Bir zevkini andırır baharın.
Endâmını zanneder görenler
Bir bestesi eski bestekârın.
Mihriyar
Sîmâsı zaman zaman parıldar
Bir sahilin en güzel yerinde.
Hâlâ görünür geçen asırlar
Bir bir, koyu mâvi gözlerinde.
Yahya KemalŞiir
Mihriyar ağladı; Leyla dövünür.
Mehlikaa geldi sorar: “nerdedir O?”
Dursun evlad ile ahfad selam,
Ki bugün tunçta, mermerdedir O.
Yine dönmekte Fetih günlerine;
Yine Gülbank’te mehterdedir O.
Çaldıran’larla, Ridanyye’yle
Kabaran koskoca mahşerdedir O.
Gürzü olmuş Mohaç’ın, Niğbolu’nun.
Okta, kalkanda, şeşperdedir O.
Turgud’un, Barbaros’un talihine.
Akdeniz’den doğan ahterdedir O.
Ve fetihlerde zaferler dönüşü.
Lale Devri’ndeki dilberdedir O.
Belki kumralla buluşmuş, belki
Endülüs’ten gelen esmerdedir O.
Göksu’dan gökyüzü bir hatveymiş.
Ki erenler meyi Kevser’dedir O.
Ve namaz sureleri gibi ezberdedir O.
....
Sanmayın öyle uzaklarda O’nu.
Kendisinden boşalan yerdedir O.
