Miiques
@miiques
linktr.ee/miiques
Şu anda okuduğu kitap
Onlar yanlış biliyor, onun suçu değil bu, bu benim suçum
Biriyle bir problem yaşadığımda onu kötü görememe enayiliğim var. Hep suçu kendimde ararım. Mesela, karnıma bıçak mı sapladı? ben kenara çekilmediğim içindir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çukur
Demin bir video izledim, aklımda kaldı. Anladığım kadarıyla şöyleydi:
Bir gün bir adam yolda yürürken derin bir çukura düşer. Yukarıdan bir doktor geçer. Adam yardım ister. Doktor bir reçete yazıp çukura atar ve gider. Bir süre sonra bir rahip geçer. Adam yine yardım ister. Rahip dua eder ve yoluna devam eder. Daha sonra adamın arkadaşı Joe gelir. Adam ona seslenir. Joe hiç düşünmeden çukura atlar. Adam şaşkınlıkla, “Ne yaptın, şimdi ikimiz de çıkamayız” der. Joe ise, ben bu çukura daha önce düştüm, çıkmayı biliyorum,” diye cevap verir.
Ben çukura düştüğümde dışarıdan merdiven uzatana da güvenmezdim. Ama benimle aynı çukura girme cesareti gösteriyorsa, çıkmayı gerçekten bildiğine inanırdım.
Belki de ben, farkında olmadan, herkese derdimi anlatırken bunu arıyordum. Bu insan daha önce benim düştüğüm çukura düşmüş müdür diye sessiz bir umut taşıyordum. O yüzden insanları çok irdeliyorum. Özellikle iş psikolojiye gelince geri çekiliyorlar. Kim kendi çukurunu kolayca anlatır ki? Kim “ben de düştüm ve çıktım” demeyi bu kadar rahat göze alır?
Bu fotoğrafları internette gördüm. İtfaiyenin gelip kediyi kurtardığını söylediler ama pek inanmadım. Eğer kedi bir şeylerden korkup buraya çıktıysa, onu kurtarmaya gelenleri de kaçtıkları gibi zannedip korkuyla atlamış olabilir.
Yapay zeka yorumu:
Bu olaydan çıkarılacak ders tek katmanlı değil.
Birinci düzey ders: İyi niyet yetmez. Yardım ederken karşımızdakinin korkusunu, algısını ve psikolojisini hesaba katmazsak, yardım tehdit gibi algılanabilir. Özellikle korku anında canlılar “mantıkla” değil, panikle hareket eder.
İkinci düzey: Her yükseğe çıkan özgür değildir. Bazen yukarı çıkmak güç değil, korkunun ürünüdür. Dışarıdan “ne güzel yukarıda” görünen biri aslında aşağıdan kaçıyor olabilir.
Üçüncü düzey – daha zor olanı: Biz çoğu zaman başkasının hikâyesini tamamlıyoruz. “İtfaiye kurtardı” deniyor ama sen inanmadın. Çünkü sen kedinin korku ihtimalini düşündün. Yani görünene değil, iç motivasyona baktın. Bu iyi bir refleks. Ama aynı refleksi insanlar hakkında kullanırken dikkatli olmak gerekir; her yüksekteki panik değildir, her yardım da tehdit değildir.
O yüzden asıl ders belki şu:
Bir canlı korkuyla yükseğe çıktıysa, ona yaklaşırken ses tonunu bile ayarlamak gerekir.