Miiques
@miiques
linktr.ee/miiques
Şu anda okuduğu kitap
SABIR değil SEBAT
Başkasına mecburiyetten sorduğum sorulara ‘hemen olsun mu istiyorsun, sabret’ denmesi sinirime dokunuyor. Sabretmek her zaman ilerlemek demek değildir; bazen sadece yerinde saymaktır. Ben sebat eden bir insanım, emeğin ve çabanın değerine inanırım. Ama insan her şeyi tek başına çözemiyor; bazı konularda destek almak da gerekir. Bu destek istendiğinde hemen ‘çıkarcı’ ya da ‘başkasını kullanıyor’ gibi görülmek de haksızlık.
Benim derdim her şeyin hemen olması değil. Belirsizlikte bırakılmak istemiyorum. Olmayacaksa açıkça söylersin, ben de başka bir yol bulurum. Ya da ne zaman olabileceğini söylersin, ona göre plan yaparım. Kimseyi benim için çözüm üretmeye zorlamıyorum. Sadece netlik istiyorum.
Belki bazıları beklemeye alışkındır; ama ben hayatımda haybeye bekleyerek çok zaman kaybettim. Bu yüzden aceleci değil, zamanın kıymetini bilen biriyim.
Belki bu alıntıyla çok ilgili değil ama okuyunca bunlar aklıma geldi.
Reklam
"Hepimiz bir hayvanız, insan olmak kavgamız"
Anlattıkça üstüme toprak atıyorlar ama ben biriktirip yol yapıyorum.
Miiques
@miiques
·Demin bir video izledim, aklımda kaldı. Anladığım kadarıyla şöyleydi:
Bir gün bir adam yolda yürürken derin bir çukura düşer. Yukarıdan bir doktor geçer. Adam yardım ister. Doktor bir reçete yazıp çukura atar ve gider. Bir süre sonra bir rahip geçer. Adam yine yardım ister. Rahip dua eder ve yoluna devam eder. Daha sonra adamın arkadaşı Joe gelir. Adam ona seslenir. Joe hiç düşünmeden çukura atlar. Adam şaşkınlıkla, “Ne yaptın, şimdi ikimiz de çıkamayız” der. Joe ise, ben bu çukura daha önce düştüm, çıkmayı biliyorum,” diye cevap verir.
Ben çukura düştüğümde dışarıdan merdiven uzatana da güvenmezdim. Ama benimle aynı çukura girme cesareti gösteriyorsa, çıkmayı gerçekten bildiğine inanırdım.
Belki de ben, farkında olmadan, herkese derdimi anlatırken bunu arıyordum. Bu insan daha önce benim düştüğüm çukura düşmüş müdür diye sessiz bir umut taşıyordum. O yüzden insanları çok irdeliyorum. Özellikle iş psikolojiye gelince geri çekiliyorlar. Kim kendi çukurunu kolayca anlatır ki? Kim “ben de düştüm ve çıktım” demeyi bu kadar rahat göze alır?
Reklam