irem sura
@mildramo
Kitaplara dillere filmlere tutkun
Bir de yüreğimden ziyade zekâmı ve yeteneklerimi takdir ediyor, oysa o benim tek gurur vesilem, her şeyin, her yeteneğin, her mutluluğun, her acının tek başına kaynağı. Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir -bana özgü olansa yalnızca yüreğim.
“bir dağı aşmak zorunda kalan bir seyyah gibi bu konuda susmak en iyisi, elbette dağ olmasa yol çok daha rahat ve kısa olur ama sonuçta orada ve aşılması gerekiyor!”
Seni ve etrafındaki yakınlarını tüketmeyen bir an bile yok, senin bir yok eden olmadığın, olmaman gereken bir an bile yok; ne kadar iyi niyetli olursa olsun, bir gezinti bile binlerce solucanın yaşamına mal olur, atılan her adım, karıncaların bin bir zorlukla yaptığı yuvayı yıkar, küçük bir dünyayı ezerek utanç veren bir mezara dönüştürür.
Napolyon, bir baloda adamın birine İspanyolca bilip bilmediğini sorar. Adam bilmediğini söyleyince: “En kısa zamanda öğrenin!” der. Çevresindekiler adama “Çok şanslısınız, galiba sizi İspanya’ya elçi olarak atayacak.” derler. Adam, hiç durmadan çalışır ve kısa sürede İspanyolcayı öğrenir. Bir süre sonra Napolyon, yine bir baloda adama İspanyolca öğrenip öğrenmediğini sorar. Adam “Öğrendim.” der. Napolyon adama “O halde Cervantes’in yapıtlarını İspanyolca baskısından okuyun, yapıtların asıl tadına ancak o zaman varacaksınız.” der.
...keşke insanlar, -niçin böyle olduklarını ancak Tanrı bilir!- geçip giden şimdiyi yaşamak yerine, geçmişte kalan bir sıkıntının hatıralarını anımsamak için hayal gücünü bu kadar zorlamasalar.