“Aşk politiktir. Çünkü bir insanı bekleyen bir insan, bu dünyadan ümidini kesmemiştir. Bir insanı beklemek sosyalizmden hatta anarşizmden bile ütopiktir. İki aşığın buluşması tüm ütopyaların ümididir.”
Yaşarken bir sanat eseri halini alan, ancak kusursuzluğun değil, olmamışlığın, oldu olacaklığın, olmuş bitmişliğin tuhaf bir güzelliğe büründüğü eserdir İstanbul.