Yaşam, yitim acısıdır.
Yaşamak, yitirmenin acısını çekmektir.
Ölüm yitmekse, yaşam da yitirmektir.
Yaşamak, yaşamın nasıl tükendiğini yaşamaktır.
Yaşam yıkımsa, yaşamak yıkmaktır.
Ölüm bitmekse, yaşam tükenmektir.
Yaşam yitirmekse, birlikte yaşamak, yitirtmektir.
Ruhla ten, tenle ruh... Ne bilinmezlikler dolu şeylerdi bunlar! Ruhun hayvan yanı da vardı, tenim yüceldiği de oluyordu. İstekler incelebiliyor, ruh da aşağılık bir hâl alabiliyordu. Tenin iç güdüsünün nerede başlayacağını kim bilebilirdi ki.