Elif Aşcı
@mimarchitect
Arakiyeci(Takkeci) İbrahim Ağa hikayesini anımsattı. Hatta aynısı denilebilir. Kitap sade ve akıcı bir dille yazılmış. Gün içerisinde bitirdim.
“Hayattaki mutluluğumuz bazen bize uzak gibi görünse de çok yakınımızda olabilir.”
Hikaye (hikaye diyorum çünkü yazarın da belirttiği gibi “Hem nerden kim benim roman yazdığımı söyledi? Ben sizin hayatınızı yazıyorum. Roman ayrı bir şey. Belki daha güç bir iş. Belki de gücümün üstünde kalacak kadar güçtür. Benim yaptığım sizden dinlediğim gibi hikayenizdir.”) Behçet Bey’in etrafında dönüyor sanırken bir anda etrafınızı bir kalabalık sarıyor. Derin karakter analizleri, betimelemeler, unutulan Behçet bey... Kitabın sonunda yazar Behçet Bey’e mektubuyla neden onu unuttuğunu, yarım bıraktığını o kadar güzel aktarmış ki..unuttuğumuzu sandıgımız Behçet Bey daima aklımızda kalacak bir karakter haline geliyor. Okuduğum ilk Tanpınar kitabıydı. Çok beğendim.
“Daha çok anlat” dedim.
“Hoşuna gidiyor mu?”
“Çok. Elimden gelse seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç durmadan konuşurdum.”
“Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?”
“Gider gibi yaparız."
Maddeden ziyade mânâyı öne çıkaran, kalbimizin de bakıma ihtiyacı olduğunu hatırlatan, silkelenmemizi ve kendimizi tartmamızı sağlayan ve dahası bizi öz‘ümüze çağıran farkındalık oluşturan harika bir Metin Karabaşoğlu kitabı daha..
“Bu kitap ruhunuza iyi gelecek.. “ diyordu kitabın arka kapağında. Gerçekten de ruhuma iyi geldi
Ah çocuk..Çocuk kalbinin, çocuk ruhunun bağdaşamadığı her şeyi reddettin. Çevresinde olup biten onca gerçeklere karşı hayal dünyasında yaşadıklarıyla mutlu olmaya çalışan bir çocuk.. Saflığın, masumiyetin, hep bir umudun simgesi beyaz gemi...
