Yakınlarda bir yerde,aydınlık ve karanlığın iç içe geçtiği bir parkta,kronik bir hüzün hali sergileyen bir avuç ıslak ve avare insan bankların arasına dağılmıştı.
… Yıllardır kendi dünyasını ve alışkanlıklarını üzerine bir şemsiye gibi açtığından yağmuru,güneşi,gençliği ve aykırılığı da artık bilmiyordu,unutmuştu. Hatırlamak için boşuna çabalıyor,bunalıyordu.