"Ama gözlerim seninkilere benziyor."
"Hayır," dedi babam. "Bak." Gözlerini şöminenin yan tarafındaki bir kütüğe çevirdi. Kütük parladı, sonra alev aldı, sonra da kül halinde yere düştü.
"Üstelik bu, güçlerimin en küçüğü. Bunu sen de yapabilir misin?"
Bütün gece o kütüklere baktım durdum. Yapamadım.