ophelia
@minervalia
Kitap bir limandı benim için. Kitaplarda yaşadım. Ve kitaplardaki insanları, sokaktakilerden daha çok sevdim.
Cemil Meriç – Bu Ülke
11 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
"Dünyaya ait her şey o kadar belirsiz ki; bütün varoluş, bir hayaletten başka bir şey değil."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
melancholiakunst.Edebiyat
ve batsa da çekmeyecek o elini; çünkü o bir gülü sevdi. çünkü sevmek dediğin, bir gülün dikenlerinde kanamayı göze almak değil midir zaten? Her yarada biraz daha eksilir insan, her eksilişte biraz daha dolup taşar acıyla; ama yine de vazgeçmez, çünkü sevdiği gül, solsa da, soldursa da, varlığının en derin yerinde kök salmıştır. Ve işte bu yüzden, batışın ucunda bile tutar o eli, o canını acıtan dalı bırakmaz; çünkü bir kez sevince, insan kendini terk etmeyi göze alır da, sevdiğini asla...
neyin var?İnsan ve Duygular
Neyin var?
Unutmak istemiyorum.
Neyin var?
Zamanın kalbi yok.
Neyin var?
Sevmek neden bu kadar yıkıcı.
Neyin var?
Merhamet ruhunu yitirdi.
Neyin var?
Yalnızlık tanrıya şarkı söylüyor.
Neyin var?
Acı, sevinçten çok büyük.
Neyin var?
Yaşıyorum, neyim olsun daha.
size, bu odanın alacakaranlığından, okyanusundan, beni boğan dalgalarından, tenimde kalan tuzundan ve yastıklarda kuruyan gözyaşından hiç bahsetmedim.
size, nasılsın diyerek başlayan telefonlarınıza (garip, tuhaf aslında) beyaz bembeyaz tabiatımla 'iyiyim' diyorum. yani aslında korkuyorum bütün bunlar kıyamet bütün bunlar cinnet bütün bunlar cinayet demeye bir daha düzeltilemeyecek sözler söylemeye korkuyorum.
hayatın karanlık köşelerinde kaybolmuş ruhlar, bazen en derin düşünceleri besler. gözler, geçmişin gölgelerinde kaybolmuş anıları ararken, kalp bir zamanlar hissettiği sıcaklığın özlemini çeker. her yeni gün, bir umut ışığı taşırken, içsel huzursuzluklar karanlık bir bulut gibi üzerimize çöker. düşünceler, bir labirentte kaybolmuş gibi, çıkış yolu ararken, insanın içindeki boşluk derinleşir. zaman, durmaksızın akarken, anılar birer birer silinir; geriye yalnızca sessiz bir çığlık ve unutulmuş hayaller kalır.