Kübra
@mini_kutuphanem
Herkes yalnız kendisini mi düşünüyor?
Ara vererek okuduğum kitaplardan biri olduğu için geç bitirebildim. Bu durum kitabın konusuyla alakalı değil benimle ilgili bir durum.
Her dönüşümde olayların içinde sanki ilk kez başlıyormuşum gibi oldu. Kitabın konusu kurtlar üzerine dolaylı olarak insanların yaşamları hakkında bağlantılar verilmiş. 3 farklı hikâyesi vardı. Özellikle en son ki anlatılan yaşam bana şunu tekrar düşündürdü.
Hayatta ne ekersek onu biçiyoruz. Kendince haklı nedenleri olabilir, ama birinin canını yandığını anlamamız için onun yaşadıklarını yaşamamız gerekiyor.
Baron, dişi kurt Akbar'ın duygularını anlayamadığı gibi onun da duyguları anlaşılmadı. Ve durum onun yaşamını mahvetti...
"Bu da gösteriyor ki herkes yalnız kendisini düşünüyor."
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Önce sonucunu bildiğiniz bir olayı okumak ister miydiniz?
Bu kitap tam olarak böyle başlamış. Olayların seyrini sonlara doğru öğreniyoruz.
Kendisinden yaşça küçük birini seven bir kadının yapmış olduğu davranışlardan bahsediliyor. Burada sevdiği kişinin bir başkasını sevdiğini bilmesine rağmen yine de onunla uğraşması, açıkçası ondaki bu durumun sevgi değil de bir takıntı haline getirmesi olarak yorumladım. Bu durum, onda daha çok reddedilmesinden dolayı kabullenememesidir. Çünkü sevgi dediğimiz şey iki kişi de birbirini sevdiği zaman olur.
Burada yaş konusu göreceli bir durum, kimilerine göre değişebilir. Ancak ortak olan bir şey varsa o da birbirlerini tanıdıktan sonra hislerin oluşmasıdır. Kitapta bahsedilen bu yer gibi:
"Kalp ümitsiz olur mu?"
Tabii ki olmaz. Ama bu ümit birini mutlu ederken diğerini mutsuz ediyorsa bu ümit değil, bir felaket olur. Tıpkı bu kitapta Sıtkı ve Sinesaf'ın yaşamı gibi. Birilerine olan sevgimiz hem bize hem çevremizdeki insanlara zarar veriyorsa, önce kendi içimizde "Bu sevgi midir?"diye sormamız gerekmez mi?
İnsan Kendi Kibriyle Yalnız Kalır mı?
Bazı kitapların kesin "şu zamanda okunacak" diye bir durumu yoktur. Zamanı geldiğinde okunur. Tıpkı bu kitap gibi... Her bir sayfası durup düşündürüyor, olayların nedenini sorgulatıyor. "Niye böyle olmuş acaba?" diyorsunuz. Belki çok önceden okusaydım, bu soruların bazılarını soramazdım bile...
Yaklaşık 2 haftadır Petersburg kentinde misafirdim. Her okuyuşumda sinirlendiğim, üzüldüğüm, şaşırdığım, anlam veremediğim birçok nokta oldu. Özellikle baş karakter Raskolnikov'un kendi içindeki çatışması beni çok düşündürdü. Sürekli kendisini haklı görerek olaylara tarafsız bakamaması, belki de içindeki çatışmayı daha da zorlaştırdı. Kendisi bile davranışlarına anlam veremedi. Gerçekten pişman mıydı, yoksa vicdanını mı susturmak istedi?
Kitapta geçen şu sözdeki gibi:
"Bütün bunlar böyle mi olacaktı?"
Değer miydi gerçekten? Raskolnikov bunu fark etmedi ama etrafında onu sadece kendisi olduğu için sevenler çoktu. Yalnız değildi ama kendini yalnızlığın içine attı. Halbuki annesi, kardeşi, bir an olsun yanından ayrılmayan dostu Razumihin ve Sonya... Etrafında bunca insan varken neden böyle düşündü? Aslında kendisine sorduğu her sorunun cevabını biliyordu ama o, gerçekler yerine görmek istediği düşünceleri tercih etti. Bunun sonucu da onun için çok ağır oldu...
Onu anlayabilselerdi, her şey farklı olur muydu?
Bir sabah uyanıyor ve dünkü görünümden bambaşka biri olarak kendini bulan Gregor'un hikâyesi..
Gregor’un bir böcek olarak uyanışını ve sonrasındaki yaşamını konu alan bu kitap, aslında bize çok derin bir şey söylüyor: Gündelik hayatta monoton, sıkıcı gördüğümüz o hayatın bile aslında ne kadar farklı ve kıymetli olduğunu onu kaybedince anlıyoruz.
Kitapta geçen şu alıntı benim için kitabın özeti gibiydi: "Bizi anlayabilseydi..."
Bu cümle Gregor’un yaşadıklarını tam olarak yansıtıyor. O herkesi anlıyor, herkes için çabalıyor ama kimse onu anlamaya çalışmıyor.
Beni en çok şaşırtan kısmı ise ailesinin ona karşı davranışları oldu. Böyle bir durumla karşı karşıya kalmak elbette zordur ancak onun öncesini unutup direkt bir "yük" olarak görmeleri ve hemen gelecek planlarına adapte olabilmeleri beni çok şaşırttı. Ailesi mi bu kadar içlerinden sevgiyi unutan birileriydi yoksa kendilerini böyle avutarak acılarını mı unutmaya çalışıyorlar, bilemedim. Ama insanın içindeki o yalnızlığı gerçekten hissettiren bir kitap olduğunu söyleyebilirim..
Bir tarih mezunu olarak geç okuduğum kitaplardan biri oldu. Özellikle akademik kitap tadında olsa da dilinin akıcı olması sayesinde konular çok güzel ilerledi.
Seri toplamda 11 kitaptan oluşuyor. Okuduğum bu birinci kitapta; Osmanlı Devleti’nin kuruluşundan başlayıp Osman Gazi, Orhan Gazi, I. Murad, Yıldırım Bayezid ve Çelebi Mehmed dönemleri ele alınmış. Kitapta en sevdiğim kısımlardan biri şu oldu; önce o dönemde yaşanan olaylar anlatılıyor, ardından bölüm sonunda ilgili padişahın kişiliği, karakteri ve fiziksel özellikleri hakkında bilgiler veriliyor. Bu yapı, olayları ve kişileri zihnimde çok daha iyi anlamamı ve birbirleriyle bağlantı kurmamı sağladı.
Kitap benim için bildiğim bilgiler adına bir tekrar, bilmediğim konular içinse yepyeni bir bakış açısı kazandırdı. Bazen bildiğimiz konular bile olsa onlara farklı bir pencereden bakmak insanın bakış açısını geliştirebiliyormuş.
Daha öğreneceğimiz çok şey olduğunu düşünüyorum. Serinin diğer kitaplarını merakla bekliyorum.
