Yaşamı zorluklarla geçen bir anne ve kızın hayat hikayesiyle karşı karşıya kalıyoruz. Yakınlarından göremedikleri desteği hiç tanımadıkları birinin yardımıyla bulmaları, hayatlarının dönüm noktası oluyor. Kitap aslında burada birçok mesaj veriyor: Karşılıksız yapılan bir iyiliğin, küçük dokunuşlarla bir insanın hayatında nasıl bambaşka bir hal aldığını; bir şeyleri kazanmanın göründüğü kadar kolay olmadığını... Yaşadığımız sorunları kendi açımızdan devleştirip umutsuzluğa kapılarak hayata karamsar bakışımıza dair daha birçok örnek sayabiliriz. Aslında kaçırdığımız nokta, bu sorunların hepimizde var olmasıydı. Refet’in yaşamı da tam olarak böyleydi. Maddi imkansızlıkları vardı ama bu duruma rağmen içinde mücadeleci bir ruh taşıyordu. Bırakmadı, pes etmedi. Refet yara aldı, zorlandı ama azminden vazgeçmedi. Onun yaşamı sanki bir umudun resmi gibi çizilmişti. Ancak kitap öyle bir noktada bitiyor ki; Refet'in bundan sonraki hayatını, görev yerindeki mücadelesini ve kurduğu dostlukların akıbetini merak etmeden duramıyorsunuz. Zihnimde hala cevapsız sorularla dolu bir son bıraktı. Refet'i o belirsizliğin içinde ama güçlü duruşuyla hatırlamaya devam edeceğim.