sena m.
@mintemur
142 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
ölüme dair fikirlerimle neşesini kaçırmak istemiyordum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
dünyadan en büyük şikayeti onu olduğu gibi kabul etmemesiydi, öyle anlaşılıyor ki hayatı doğal görünme mücadelesiyle geçmişti. bu doğallığın genellikle zorlama olması, bu yüzden de doğal olmaması ise bu gayretinin ironik sonucuydu.
Puan vermedi·183 syf.·
4 günde okudu
·Okunma: 03 Şubat 2023 20:27
·2023 5. kitabı
O zaman birlikte balkondan atlamak kalıyor geriye.
bu cümleyle zihnimde direkt osamu dazai yankılanıyor ve onun ölüme tek başına gitmemek için gösterdiği çabayı hatırlıyorum.
özlü'nün buna bakışı elbette çok farklı. osamu için kim olduğu fark etmezken, özlü, mutsuz bir insanın kendisini balkondan atlamaya itebileceğinden söz ediyor. bu olayda karşı iki tarafı temsil ediyorlar.
kendisine, çevresine ve yaşadığı yerlere tahammülsüzlüğünü de görebiliyoruz. tıpkı sartre gibi varlığını yazarak kanıtlıyor. amacı anlattıklarının anlaşılması yerine, yazarak onları var etmek. fakat yine de çok bunalıyor.
dilinden hiç düşürmediği kafka'yı, bana kalırsa "bilmiyorum, zaman zaman düşünüyorum da, homoseksüelliğin bugünkü kadar açılamamış olması mı kafka'ya, pavese'ye, walser'e bu denli acı çektirdi diyorum?" sözüyle anıyor ve "senin gibi bu satırları kim duyar bilmiyorum. demir duyar... bir-iki de genç homoseksüel var istanbul'da, onlar duyar." cümlesiyle bütünleştiriyor.
kafka'nın acı çeken temsiliyeti için gregor samsa'yı en uygun karakter olarak görüyorum. "bugünkü kadar açılamamış olan" kafka dönemi, yazarın kimliğini belki de bir karakter olarak önümüze sürmesine sebep oluyor ve özlü de bundan bahsediyor. dönüşüm'ünü asla kabullendiremeyen, toplumun dışına bu dönüşümüyle sürüklenmiş samsa, elbette çok acı çekiyor.
satırlarının duyulması konusunda sözü geçen homoseksüeller detayının da yine kafka, pavese ve walser isimlerine yönelik bir alt anlam içerdiğini düşünüyorum. tabi ki direkt bahsettiği kişilerden ayrı olarak.
bunlar dışındaki tepkisizliği, yerini bilememe, bir yere ait hissedememe, orasıyla bağ kuramama ne yazık ki anlaşılır detaylar. kesiştiğimiz çok fazla nokta bulunuyor. onu anlıyorum.
yirmi yaşlarında bilinçlendiğimizden beri o ölülükteyiz. kafka gibi veremden çatlamamamız, beckett kadar ölü görünmememiz, şarklılığımız yüzünden. iç dünyamızın farklı olduğunu sanmıyorum.
