Mîrê EvînêKurdî
Gerçi bilbil cewherê zatê gul e
Lê gulê rewneq ji `işqa bilbil e
Guh de zikrê hal û coşa badeyê
Wê bi bilbil ra dixwînit bilbil e
Sosinan sed reng-i avêhtin kemend
Wan nego dil bendê tayek sinbil e
Sinbilan seywan li dêmê taze kir
Afitab îro di Birca sinbil e
Qet verêkê vê demê hadir dibit
Qisseya feslê ne karê sinbil e
`Er`erên rengîn ji tayên sor û zer
Qumriyan sed reng-i şîrîn xulxul e
Remzeya `işqê ji bala hate xwar
Qudsiyan avêhte çerxê xulxul e
Min di dil nasorekê da hestiyan
La cerem hêj neş`eya daxa kul e
Bilbil û perwane ew feşl û dem in
Cinsê `işqa min tinê derdê »kul« e
Nêrgiza nazikqed û şehlaya mest
Dîn kirim ez bilbilan sewda gul e
XanêKurdî
Her çi xane li ber dilê min
Xwedî dîwan û eywan e
Her çi mîr im li ser qesr im
Wekî seltan li ser text e
Siya rehma Xanê dimirim
Xanê, bejinzirav e
Çav bi kil e
Wek navê xwe delal e
Ew rûgeşa vî canî ye...
Cîhan Narîcîcan✹ ✍🏻
Cîhan Narîcîcan✹ ✍🏻
Mir'âtü'l-Işk, Abdurrahman el-Askerî tarafından kaleme alınan, XV. ve XVI. asır Bayrâmî hareketinin en eski kaynak eserlerinden biridir.
Bayramiliğin Erdebil tekkesi bağını gösteren en önemli eserdir.
Dolayısıyla bayramilik, melametiliğin ardılı, Aleviliğin öncülü dönemdendir.
Görsel: Eserden tasavvufi bir bölüm.
Derdê xwe ji kesekî re nebêje,
Bila hêsirên çavan di hundir de biherikin.
Her kes nabe derman ji birînên te re,
Hinek hene ku tenê xofê lê zêde dikin.
Kula dilê xwe veşêre di sîngê xwe de,
Çirûska hêviyê di çavên xwe de geş bike.
Çûnkî yê ku te fêm bike gelek kêm e,
Tu bi xwe bibe dermanê birîna xwe.
Çiyayên bilind binihêre, çawa bêdeng in,
Berf û bagerê dibînin, lê qet naxuynin.
Tu jî wekî çiyayan serbilind û rûmetdar be,
Bila her kes te bi rûyê geş û biken nas bike.
Dinya ne wekî berê ye, dost kêm e îro,
Gelek kes li benda ketina te ne, hişyar be biro.
Sirra xwe nedê kesî, bila di nav dil de bimire,
Mirovê ku xwe nas bike, her dem mîr û wezîr e.
Rêwîtiya jiyanê dirêj e, sebir bibe hevalê te,
Xwedê dermanê her derdî rêtî ye li ber te.
Rabe ser piyan, bi bawerî gavan bavêje,
Ji bilî Rebbê kerdigar, ji tu kesî re daxwaza xwe nebêje.
Selam olan Allah'tır. Hangi selam olursa olsun. Mutlaka Allah'ın isimlerinden, güzelliğinden, tecelli etmiştir. Dolayısıyla Selam olan Allah'tır. Her ismiyle, her tecellisiyle, bütün varlığa selam olsun. Rahim olan Allah'tan, rahmet selamı olsun. Kerim olan Allah'tan, ikram selamı olsun.
Vehhab olan Allah'tan, hibe selamı olsun. Hamid olan Allah'tan, hamd övme selamı olsun. Bütün kardeşlerimize, bütün müminlere müslümanlara selam olsun. Selamı böyle anlamak lazım. Zaten Allah'ın selâmı hep tecelli ediyor.
Mesele gönlümüzü açıp, o selamı almaktır. Selamette olmaktır. Allah cennete "Selam Yurdu" dedi. Selam yurdundakilerin, son sözü; "Elhamdülillahi Rabbil Alemindir" dedi. Eğer biz, elhamdülillahi rabbil alemin dersek, selam yurdunda oluruz.
Gönlümüz cennete döner. Aşka muhabbete gark olur, aşkla dolarız. Onun için söylüyoruz. Eğer cennette sevdiklerimiz, olmasa cennet cennet olmaz. Sevilen bir yer olmaz. İnsanın öyle, düşünmesi gerekir. Bir an için, Allah bizi aldı cennete koydu.
Ama orada kimse yok. Orası bizim için mutluluk yeri, saadet yeri, güzel bir yer olur mu? Hayır. Sevdiklerimizle olunca, cennet cennettir güzeldir. Övülmeye lâyıktır. En sevdiğimiz, gerçek manada sevdiğimiz, bizi yaratan Rabbimizdir. Cennette onun tecellisi vardır.
Onun selamı vardır. Nasıl? Selam, ondandır. Öyle buyuruyordu; "Selamün kavlen Mir Rabbir Rahim" Cennettekilere, Rahim olan Rablerinden, onlara söz ile selam vardır. Cennete koymakla zaten, selamın içindedirler. Bir de sözle özel, selam..
O selamı istemek lazım. O selamı beklemek lazım. O Selamı alınca, cennet cennet olur. Gerçek manada, cennet tadılmış olur. Selamın sahibi ile muhatap olunca, Rabbimizle muhatap olunca. Onun cemaline şehadet edince, şahit olunca, yakınlığına şahit olunca, cennet cennet olur.
Ama o cenneti,