Bu günlerde kendimi bulamıyorum…her yere baktım…ne içimde, ne dışımda yokum
Amaçsız, sorgusuz dolanıyorum
Amacını kaybeden, kendini de kaybetmemiş midir?
Sen gelene kadar “yok” olmaya karar verdim galiba
Akıtmaya çalışıyorum zamanı hızlı, senli günlere hemencecik ulaşayım diye
Düşünmüyorum, sormuyorum, sorgulamıyorum
Arzularımı, beklentilerimi, putçuklarımı dolaplara sakladım
Acılarımı, sevgilerimi toprağa gömdüm; yeniden yeşerip “biz” olsunlar diye
Kovalıyorum “ya gelmezse” leri, “gelir, gelecek, gelmeli” lerle
Umutla, umutsuzluk ortasındaki ince çizgide yalpalıyorum
Sarhoş bir yel, bir o yana, bir bu yana savuruyor
Ben yine de “sen” li tarafa düşmeye çalışıyorum
Beklemek de güzel, beklenen sen olunca
Bazen beklemek, kavuşmaktan daha güzel hatta
Hayallerle süslemek ve olmadığın kadar pembe görmek seni
Karanlığımın üstüne bir yıldız gibi asmak
Gelmen için ne yapmam gerek acaba?
Seni hak etmem gerek belki
Biraz iyilik biriktirip, sivriliklerimi törpülemem
Ya da yeterince acı çekmem lazım
Kim bilir, belki de acılarla dolunca mutluluk taşıyordur bardaktan
Ya benim bardağım çok büyükse ve geç dolarsa; ya da hiç dolmazsa?
Dur ama bi saniye
Ya senin bana gelmen değil de benim sana gelmem gerekiyorsa?
İyi ama nasıl?
Nerdesin, kimsin bilmiyorum ki?