Miray Esen
@mirayesen
Ey kendini insan bilen insan! Kendini oku.
Bu profil ilerde ölü birinin kendi içinde yaşayıp da tükendiği yerde bir bulantıyla içindekileri kusmaya çalıştığı kelimelerle dolacak
Sınıf Öğretmeni
Gaziantep
371 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Ve'l Asr
Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla.
1-2-3. Asra yemîn olsun ki,
İnsan gerçekten ziyândadır. Ancak iman edip sâlih ameller yapanlar, birbirlerine hakkı tavsiye edenler ve birbirlerine sabretmeyi öğütleyenler müstesnâ!
"Nankör ve müstağni insanın bilmedikleri yanında bildikleri de var. O neyi, nerede ve nasıl yapacağını bilir. Ama yaptıklarının sebebini sordurtmaz. Niçin sorusunu soranlara düşmanlık gösterir. Çünkü yaptıklarının kendisine verilenleri kötüye kullanmak suretiyle yapıldığının ayan beyan oluşuna katlanamaz. Hümanizm böyle bir istiğnadır, bize hakkı tavsiye etmez, çünkü yanmamış evi ulular, yüceltir; bize sabrı tavsiye etmez, çünkü biz evi yanmış olanlara katılmaya, yanmayan evden bizim hissemize düşeni vermeye hiç niyeti yoktur."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
10/10
2025 33. kitabı
Yazacak kelime bulamadım yine yeni yine yeniden hayran bıraktı kendine... en özel yerdesin.
Yazar kitapta " Bu satırları ben hangi kafayla yazıyorum? Sizler yazılanları hangi kafayla okuyorsunuz? Bu soruların her ikisine de nahoş birer cevap vereceğiz. Benim başım bazı olaylarla, bazı kimselerle hoş değil; onun için yazıyorum. Bazı olaylar birkaç olay değil,birçok olay; bazı kimseler birkaç kimse değil, birçok kimsedir ve giderek çoğu kimsedir. Sizler benim uyumsuzluğuma, uyuşmazlık çıkarmada ısrar edişime ilgi duyuyor olmalısınız. Muhtemeldir ki olan biten her şeyin benim tarafımdan neden hoşlukla karşılanmadığına, nahoşluğu üretenin ne olduğuna dair merakınızı tatmin gayesiyle bu kitabı okuyorsunuz. Durum gerçekten böyle olsa bile, göründüğünden daha karmaşıktır ve nahoşluk ortamın kafalarımızı bulandırması sebebiyledir. Berrak düşüncelere varmak istiyorsak ortamın kafamızı niçin bulandırdığını bilmek zorundayız." diyerek son noktayı koymuş oldu. Söylenecek başka da bir şey yoktur.
İsmet Özel
İsmet Özel
UMUTSUZLUĞUN HİÇLİĞİ - CİORAN NİETZSCHE1000 Kitap
Puan vermedi·152 syf.·
2025 10. kitabı
Bazen sevdiğimiz ve anlamlı bulduğumuz, kendimizle birleştirdiğimiz cümlelerin altını çizeriz, yani bir cümlenin altını çizmek içinde derin anlamlar barındırır, o kişinin bakış açısının seninle aynı olduğunu ya da çok doğru olduğunu fark ederiz bu durum güzel ve o kişiye özeldir. İşte umutsuzluğun doruklarında benim mutlaka her bölümünde altını çizdiğim bir kitap oldu. Çok nadir ve ender beğendiğim kitapları bu platformda alıntı yaparak veya inceleme yazarak paylaşmam. Bana özel olsun isterim. Sevdiklerimi paylaşamam. Lakin bu kitap bende büyük bir sarsıntı meydana getirdi. Yazarın yazdığı cümlelerde buhranlara kapılarak derin sorgulamalara girip kendimi cümlelerden çekip almak istedim.
Yazar bu kitabı yazarken 23 yaşındaymış ve hastalığı yüzünden uykusuz gecelerin ödülüydü bu kitap.
Uykusuz gecelerde karanlık düşüncelere boğulmuş ve bu karmaşayı düzenlemeye çalışmış. Uykusuzluğun verdiği o hâl ile derin, karamsar bir bakış açısı ile karmaşık ve insanın kendi içinde adeta kaosa sebep olan, varlığının nedenini sorgulattıran düşüncelerin sonuçlarından doğmuş. İnsan nasıl olur da bu denli derin düşünceler içine girip her konu hakkında farklı sorularla karşımıza çıkar, hiçlik kavramını nasıl benimser, ölümlü insan anlayışını nasıl farklı bakış açılarından ele alıp gözlerimiz önüne serer, diye düşündürdü beni.
Kitabı okurken satırlardan başka hiçbir şeyi düşünmeye fırsatım olmadı eğer düşünmeye çalışsam bile bu durum derin bir anlamsızlığa sürükledi kaç satır kaç kere tekrarlandı? Ama yazarın o anlattığı şeyi anlamaya çalışmak ve anladığımda o yüz ifadem her şeye değdi diyebilirim.
Yazar hiçbir şey bilmemek istediğini, hiçbir şey bilmediğini bile bilmemek istediğini istiyor. Ve yazar 23 yaşında bu satırları ne olacağından habersiz bir istekle yazarken Alzheimer
10/10
2024 9. kitabı
"Dünya seninle başlamadı, seninle de bitmeyecek...!"
(Kitabı okurken kulağımda çalınan şarkı da şuydu: Âşık Veysel'in kaleminden Ahmet Aslan'ın sesinden 'çırpınıp içinde döndüğüm deniz..')
Kitap, Erbaş’ın 2015-2019 yılları arasında, çeşitli dergilerde ve gazetelerde yayımlanmış yazılarından, kendisiyle yapılan iki “kısa” söyleşiden ve Erbaş’ın üç şiirinden oluşuyor. Hayranı olduğumdan mıdır bilinmez ama yazdığı her satır kelimelerin dünyanın en güçlü varlığı olduğunun kanıtı sanki. Kitabı yazarken bireyin, toplumun, sanatın da yer aldığı, içinde birkaç şiiri barındırıyor. Birçok yazar ve şairin cümlelerinden yararlanmış.
Şöyle bir soru soruluyor Şükrü Erbaş'a:
"Bir tercih yapmak zorunda kalsanız okumayı mı yazmayı mı seçerdiniz?
Tabii ki okumayı. Yazma özürlü ama ısrarla yazan pek çok yazar, okumayı bilselerdi, okudukları, onları kocaman kusurlar işlemekten korurdu." Diyor.
(Birçok konuda geniş bir bilgi birikimine sahip..)
Böylesine muhteşem bir kalemi olmasına rağmen yine de okumayı seçiyor.
Kitabın bitmesini hiç istemedim bitmesin diye azar azar okudum. Zamanı tutamadan akıp gitti...Bu kitapta kendimden çok şey buldum belki de bu yüzden bitmesin istedim. Yazar içini dökerken sesime ses olmuş. Eserin sonunda Küçük İskender'den bahsetmişti ve eserinden alıntı yapmıştı. Bende cümlelerimi Küçük İskenderle sonlandırıyorum:
İnsan inandığı şeyler uğruna muhteşem hatalar da yapabilir. Kızmamalısın. Darılmamalısın eğer bir kardeşlik varsa aranızda. Sevgi, hoşgörü takıntıları da değil. Bir elmanın kırmızı olması, bir gülün öyle kokması, bir derdin halledilmesinin ardından gelen ferahlık kadar sıradan ve güzeldir hata yapmak da. Aşka çılgınlığın yakıştığı çağları neden unutalım? Neden tarihin çuvalına tıkalım tatlı serseriliği, az biraz sergüzeşt olmayı?! Ilımlılık mı
10/10
2023 12. kitabı
Kitabı okurken hem güldüğüm hem de üzüldüğüm yerler oldu. Aziz Nesin, eleştiri getirirken aynı zamanda güldürmeyi de başarmış. Bazı gerçeklerden kaçmaya çalışsakta tıpkı annemizin terliği gibi sonunda bize sert bir şefkatle değiyor.
Aziz Nesin, hepimizin başına gelen ya da gelmiş olaylara çocukların gözünden yaklaşmış, birnevi ebeveynlere ve öğretmenlere ayna tutmuş. Anne ve babalar, öğretmenler bu aynaya baktıklarında sanki hiç çocuk olmamışlar gibi kendilerini görüyorlar. Oysa ki bu dönemlerden herkes geçmiş. Çocukların gözünden toplumu eleştirmiş. Düşününce ve bilinçli bir şekilde yaklaşınca bu eleştirilerin ne kadar yerinde olduğunu görebilirsiniz. Kitap çocuklara hitap edilmiş olsa da aslında anne - babaların, öğretmenlerin okumasını da tavsiye ederim. Empati kurmak bence çok zor değil. Çocukları yargılamadan, istediğimiz gibi şekil vermeye çalışmadan, onların düşüncelerine saygı duyarak, dinleyerek, bilakis onlarında birer birey olduğunu duygu ve düşüncelerinin olduğunu unutmadan yetiştirmeye çalışalım.
