....ne kadar pis olduğunu düşünme-
den dolayı umutsuzluk ve bezginlik ile harab
olur; sisli, küflü kalırdı. Ah, arasıra ruhunu
heyecanla ürperten o saflık eğilimi ve şiir,
sürekli olsaydı... Herkes gibi o da hayatı, ya-
lin, renkli, masûm gözlerle görseydi... Hayat
onu kollarının arasına alıp tırnakları, dişle-
riyle paralayarak bu duruma getirmemiş ol-
saydı...