Mirem
@miremmin
13 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Anladım ki başlangıç noktasındaki halimiz, bugün olduğumuz kişinin kıyısından bakarak seyrettiğimiz, birbirine karışmış renklerdenolulan bir lekedir.
Reklam
Şairler böyle birdenbire ve alçakgönüllü bir şekilde ortaya çıkmayı severler.
İnsanın tek basına olduğu ve hic kimseyle konuşamadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. İşte tam da o dönemde, Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hic kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.
Demek ki annesi, bir daha hiç geri gelmemek üzere yitip gitmiş bir mutluluğu olduğu gibi koruyabileceğine, zamanın akışını durdurabileceğine, oğlu geri geldiğinde kapı ve camları açmakla her şeyin eskisi gibi olabileceğine inanıyordu.
Bak akağaçtan sarı bir yaprak kopmuş yere düşüyor. Yaprağın düşüşü tıpkı bir kelebeğin uçuşunu andırıyor. Tuhaf değil mi, en hüzünlü, en ölü şey, en neşeli, en canlı şeye benzesin!
Reklam