Gülâbâdî
@mirushi
Yalnız hüznü vardır kalbi olanın
Almanya'ya sık sık gitmesine rağmen 1945 yılına kadar Nazizm'in iç yüzünü anlayamadığını üzülerek belirttiğinde, bu açıklaması bana çocukluğunun koşullarının doğrudan bir sonucu olarak göründü; çünkü zulüm zaten Bergman'ın küçük yaşlardan beri solumaya alışık olduğu hava gibiydi. Bu kadar iç içe olduğu bir şey dikkatini nasıl cekebilirdi ki?
Reklam
Çevresi tarafından mükemmel, eksiksiz ve son derece başarılı çocukların yaşadığı ikilem ve izdiraplardan yola çıkan yazar, ilk sayfalarda -konu bütünlüğünü bozmamak amacıyla sanırım- biktiracak düzeyde hep aynı tekrarları yaptı. Kitabın da böyle devam edeceği yanılgısına kapılarak neredeyse kitabı yarım bırakıyorum. Neyse ki yazarın kendi ifade ettiği şekilde 'olayları tümüyle kuramsal olarak ortaya koyarak okuru duygusal bakımdan olayın dışında tutmamış' birçok örnekle destekleyerek yazıya bağlanmayı sağlamıştır. Kitabın birçok yerinde -ki aslında bunlara hazırlıklı olarak okumama rağmen- şok oldum ve kitabı kapatıp nasıl olabilir soruları sordum durdum. Siz de eğer çocukluk dönemi travmalar ve yetiskinlikte ortaya çıkardıkları ile ilgileniyorsanız kitap iyi hazırlanmış bir çalışma. Keyifli okumalar.
