jes u. levin
@mitropolski
dehrî
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yaşlandıkça daha az mutsuz olacağına inanırdın, çünkü o zaman üzülmek için gerekçelerin olacaktı. Daha genç olduğun için, iç sıkıntına karşı avunacak bir şey bulamıyordun, çünkü onun temelsiz olduğunu düşünüyordun.
Deden senden de az konuşurdu. Oltası elinde, insanların önünden geçip giderken sessiz sessiz gülümser; parkın kenarındaki, öğleden sonrasını geçireceği ırmak kıyısına giden yola sapmak için ağaçlar boyunca yürürdü. Günün birinde, suyun üstündeki dallarda cambazlık yaparken, saatim ırmağa düştü. Yıllar sonra, kurak bir yazda, ırmak alçalınca, deden buldu onu. Kurdum. Çalışmaya başladı. Sen öleli iki yıl olmuştu.
Biri bana intihar haberi verdiğinde, aklıma sen geliyorsun. Ama birinin kanserden öldüğünü söylediklerinde, aynı hastalıktan ölen dedemle büyükannem gelmiyor aklıma. Kanseri başka milyonlarca kişiyle paylaşıyor onlar. İntiharsa senin.
Beş yaşındaymışsın, kazağını giymeyi becerememişsin. Erkek kardeşin, senden iki yaş küçük olmasına karşın, sana nasıl yapılacağını göstermiş. Baban da alay etmiş, onu örnek almanı söyleyip seni aşağılamış, beceriksiz olduğunu söylemiş. Babana olduğu kadar sana da hayran olan kardeşin iki arada bir derede kalmış. Kimseyi kırmak istemediğinden, babanın söyledikleriyle övünmemiş. Onun bu alçakgönüllülüğü sana aşağılayıcı gelmiş.