Sena kaya
@mkayasenaa
Istanbul
12 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Fareler ve İnsanlar kısa olmasına rağmen etkisi uzun süre devam eden kitaplardan biri oldu benim için. Akıcı anlatımı sayesinde kitabı bir günde bitirdim. Kitabın sonunda yaşananlar oldukça hüzünlüydü; kitabı kapattıktan sonra “Acaba başka bir son mümkün müydü?” diye düşünmeden edemedim. Ancak hikâyenin gidişatına baktığımda, karakterlerin koşulları ve dönemin gerçekliği nedeniyle sonun neredeyse kaçınılmaz olduğunu hissettim.
Kitabın adı da hikâyenin özünü çok iyi yansıtıyor. İnsanların kurduğu hayallerin, tıpkı farelerin ve insanların en iyi planları gibi, bazen ne kadar kolay dağılıp gidebildiğini etkileyici bir şekilde gösteriyor. Dostluk, yalnızlık, umut ve hayal kırıklığı gibi temaları sade ama güçlü bir dille işleyen, kısa olmasına rağmen derin iz bırakan bir eser.
Reklam
Yıllardır adı geçen bu kitabı sonunda okuma fırsatı buldum. Ama açıkçası beklentimin çok altında kaldı ve bu yüzden pek sevemedim.
Okurken yer yer yordu, hikâyeden çok etkilenemedim. Bana göre bu bir aşk hikâyesinden çok saplantılı bir tutku hikâyesi. Kemal karakterinin işlenmesi ve final kısmı iyiydi ama o 8 yıllık süreç biraz uzadı, okuması zorlaştı.
Kemal’e kitap boyunca hiç ısınamadım, bana hep iki yüzlü geldi. Bu da hikâyeye bağlanmamı zorlaştırdı. Füsun’un ölümü üzdü ama biraz aceleye getirilmiş gibi hissettirdi, daha farklı bir son olabilirdi.
Ama hakkını vermek lazım, dönemin İstanbul’u ve o atmosfer gerçekten çok güzel aktarılmış. Eski İstanbul hissi kitabın en güçlü taraflarından biri bence.
Genel olarak ne tam sevdim ne de tamamen sevmedim; o arada kalan kitaplardan biri oldu.
Kitap eşcinsel bir çocuğun babasıyla kuramadığı mesafeli ilişkiyi anlatırken; homofobi, sınıf farkı ve erkeklik dayatmalarını da merkeze alıyor. Kitapta sevgi var ama hiç dile gelmemiş, gösterilememiş bir sevgi.
Edouard Louis babasını ne tamamen suçluyor ne de aklıyor; onu, içinde sıkışıp kaldığı sistemle birlikte ele alıyor. Babasının yaşadığı fiziksel çöküşü “kader” olarak değil, politik kararların sonucu olarak anlatması metni oldukça çarpıcı kılıyor.
Kısa ama etkisi uzun süren, bitince üzerine düşündüren bir kitap. Tiyatro uyarlamasını da ayrıca çok beğendim.
yaşlı bir profesörün erkek öğrencisine karşı geliştirdiği içsel çatışmalar ve bastırılmış duygular etrafında şekillenen psikolojik bir hikâye. Ancak konu itibarıyla empati kurması oldukça zor; çünkü anlatılan duygu dünyası, okuru içine çeken değil, daha çok mesafede bırakan bir yapı sunuyor.
Özellikle final bölümünü son derece rahatsız edici ve zayıf buldum. Profesörün öğrencisine duygularını itiraf ettikten sonra onu dudağından öpmesi ve ardından köşeye çekilip kendi içinde yaşadığı çözülme, hikâyenin psikolojik derinliğinden çok, tuhaf ve gereksiz bir şok etkisi yaratıyor. Bu sahneler bana kalırsa karakterin iç dünyasını anlamamı sağlamaktan ziyade, metinden tamamen kopmama neden oldu.
Zweig’in genelde ustalıkla kurduğu ruhsal çözümlemelere rağmen, bu eserde anlatılan duygu bana ne inandırıcı geldi ne de estetik bir biçimde işlendi. Daha çok, okurda rahatsızlık uyandıran ve anlamdan çok gariplik hissi bırakan bir anlatı olarak kaldı. Bu yüzden yazarın diğer eserlerine kıyasla oldukça zayıf ve soğuk bulduğum bir kitap oldu.
Dünya ve Türk klasikleri okuyan biri olarak, ilk kez interaktif bir kitapta bu kadar aktif rol almak heyecan vericiydi. Okur olmaktan çıkıp adeta hikâyenin içine girdim; gittiğim yolları not almak, yanlış ipuçlarıyla yüzleşmek ve doğru kararı vermeye çalışmak kitabı daha da sürükleyici hâle getirdi. Sadece bir cinayeti çözmeye değil, kendi dikkatimi ve sezgilerimi de test etmeye davet eden bu kitap, alışılmışın dışında ve oldukça keyifli bir okuma deneyimi sundu.
