Leyla zaman hakkında son derece önemli bir gerçeği öğrendi: Tarık'ın babasının arada bir eski Peştun şarkıları çaldığı akordiyon gibi zaman da Tarık'ın yokluğuna ve varlığına bağlı olarak , uzuyor ve kısalıyordu.
Oğlanların dostluklara da Güneşe davrandıkları gibi davrandığını anlamaya başlamıştı ; varlığını tartışılmaz , mutlak kabul etmek , parlaklığının tadını çıkarmak ama üzerinde kafa yormamak.