Şimdi Malorie, çocuklarına sarılırken evin ve nehrin efsanelerde anlatılan gizemli birer yer olduğunu, sonsuzluğun içinde kaybolduğunu düşünüyordu.
Ama burada, kaybolanın kendileri olmadığını biliyordu.
Ve bir de sandıkları kadar yalnız olmadıklarını.
Gökyüzünü hatırlıyor musun, diye sordu kendi kendine. Rengi maviydi. Ve güneş, tıpkı çocukların çizdiği resimlerdeki gibi sarıydı. Çimler yeşildi. Shannon'ın yüzü solgun, pürüzsüz ve beyazdı. Tıpkı bulutlara işaret eden ellerimiz gibi. O gün baktığın her yerde renkler vardı.