MimarMaya
@mmrmaya
...yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna...
#138217533
sszyr.hzg
#188991246
TCETVELİKORUMACEMİYETİONURSALBAŞKANI
#140176031
Mimar
Antalya
933 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Oğuz Atay’da Aydın Tipi:
Toplumu Kurtaran Değil, Kendini Arayan İnsan
Oğuz Atay’ı okurken beni en çok düşündüren kavramlardan biri “aydın insanlar” oldu. Türk edebiyatında bu kelimeye sıkça rastlıyoruz; ancak her dönemde
Sercan isimli okura yanıt verildi
MimarMaya
Oğuz Atay karakterlerini tanımlamış kesinlikle burda. ☺️ Haklısınız.
Reklam
İstiklal'i hıncahınç doldurmuş insanlara bakıyorum, içim sıkılıyor. Sağdan, soldan, dükkânlardan, sinemalardan, her yerden taşıyorlar. Cadde boyunca, ellerinde paketlerle üstüme üstüme geliyorlar. Bu yığma mı ait olmak istiyorum, diye düşünüyorum. Yalnızlığı sevmiyorsam, evet, bu yığma ait olmalıyım. Gidip içlerinden birine merhaba falan demeliyim. Yapamam ki... Kendimle bile konuşamıyorum, delirmek büyük bir lüks.
MimarMaya
Mesela her sabah, kahvaltıda, çaydanlıktaki yansımamı izliyorum: Suretimin kafası, gövdesine göre üç kat daha büyük; sürekli sağa sola dalgalanıp duruyor. Sevimsiz bir tip. Günaydın bile demiyor ama çaya kaç şeker attığımı biliyor. O benden sıkılıyor, ben de ondan. Ne diyebilirim; ben ile kendim arasında derin bir sessizlik var. Birlikte, bir çeşit ağırlaştırılmış yalnızlık yaşıyoruz. Aramızdaki gerilim, sadece kötü havalarda ve geç saatlerde biraz hafifleyip çekilir hale geliyor. Sırf bu nedenle, mümkün olduğunca uyumuyorum. Yani yalnızlık denen nane, öyle şarkılarda anlatıldığı gibi insanın üstüne gece vakti çökmüyor. Tam tersine gece vakti seyreliyor yalnızlık, hazmı kolaylaşıyor. Zor olan, güneşin parladığı öğle vakitleri, öğleden sonraları, pazar sabahları, cıvıl cıvıl piknik yapılan ikindiler... Geceler güzel. Bu arada hava da iyice karardı. Oh be!
Kendime vereceğim bir iyi, bir de kötü haberim var. Kötü haber: Hayatımda hiçbir şey hayal ettiğim kadar iyi olmayacak. İki artı bir evde, yalnız başıma uzun yıllar daha yaşayacağım. İyi haber: Hayatımda hiçbir şey hayal ettiğim kadar kötü de olmayacak. Tek tesellim bu. Ne harikayım, ne berbat. Kibrit kutularının sırtındaki kelimeyim ben: Vasat.
MimarMaya
...
Kısacası roman olacak bir hayat yaşamadım. Hizmette sınır tanımayan bir bankada, herkes kadar sıkılmakla meşgulüm, o kadar.
Kendime vereceğim bir iyi, bir de kötü haberim var. Kötü haber: Hayatımda hiçbir şey hayal ettiğim kadar iyi olmayacak. İki artı bir evde, yalnız başıma uzun yıllar daha yaşayacağım. İyi haber: Hayatımda hiçbir şey hayal ettiğim kadar kötü de olmayacak. Tek tesellim bu. Ne harikayım, ne berbat. Kibrit kutularının sırtındaki kelimeyim ben: Vasat.
MimarMaya
Anlatacak çocukluk hikâyelerim yok; öyle unutulmaz dostluklar, buruk ayrılıklar falan da yaşamadım. Boktan bir hayat benimkisi. Altın günlerinde şişman teyzeler yanaklarımı sıkıp, büyüyünce çok can yakacak bu çocuk, demediler. Deseler komik olurdu; bozkırın ortasındaki toplu konutlar kadar sevimliydim çünkü. Ama çok can yaktım, çok insan üzdüm, birkaçını da fena benzettim. Saçlarım sarıdan siyaha, kıvırcıktan düze dönmedi. Başladığım gibi dümdüz gittim. Bahçeli bir evde ya da şen şakrak bir mahallede büyümedim. Annem bana özel ninniler söylemedi. Ve babam, beni bir köşeye çekip de ne demek istediğini çok sonradan anlayacağım manalı laflar etmedi. Günbatımlarmda onu düşünmedim. Askerde hiçbir kapıyı tekmeyle açıp içeri girmedim, albayın koltuğunda viski içmedim, tepemde mermiler vızıldamadı, kimsenin kulaklarını kesip boynuma asmadım. Fayans sildim askerde. Ellerimle çim yoldum, kantine gazoz taşıdım. Anlatılacak bir yanı olmadı.
Kitaplar, kitaplar, kitaplar ... Sayfalarında parmak izi, göz izi taşıyan bu binlerce kitap, ezelden ebede bir yolculuğun kervan hızıyla ilerle yen yükünü omuzlamış, gelecekteki meraklılarını bekli yordu.
MimarMaya
Kitaplar, kitaplar, kitaplar ... Sayfalarında parmak izi, göz izi taşıyan bu binlerce kitap, ezelden ebede bir yolculuğun kervan hızıyla ilerle yen yükünü omuzlamış, gelecekteki meraklılarını bekli yordu. Ama Batı'dan gelen zırhlı süvariler kılıçlarına su veren ateşi daldırdılar İskenderiye'nin kalbine. Su ateş karşısında geri çekildi. Başıboş kalan ateş, ateş olduğunu kanıtlamak istercesine kütüphanenin dehlizlerine daldı. Girmediği hiçbir yer kalmıyordu. Kitaplar bu yangında canavar girmiş bir güvercinlik gibi feryat figandı. Gökte güvercin kanatları uçuşuyordu. Gövdesinden koparılan güvercin kanatları ne kadar uçabilirdi ki! Kül olup der yaya savruldular hepsi. Orada cinayeti gördük. Ateşi, suyu ve kitabı unutmayalım ...