zehra
@mnizehra
Öğretmen
1997
23 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Sardalye Sokağı, Amerika'nın Montrey kasabasında yer alır ve adını bulunduğu yerdeki konserve fabrikalarından alır. Burada fabrilarla iç içe, yoksul veya toplumdan dışlanarak ötekileştirilen insanlar yaşar. Kitapta öyle uzun uzadıya dolambaçlı bir olay örgüsü yok ama okurken kendimi Miyazaki filmlerinden birindeymiş gibi hissettim. Sıradan insanlar,sıradan günlük yaşamlar, zorlu yaşam şartları. Ama bir şekilde insan olduklarını hatırlayıp ellerinden geldiğince durumu düzeltmeye çalışıyorlar, yapamıyorlarsa da kabulleniyorlar. Yani kitapta öyle Polyanna gibi gerçeklerden kaçınıp hep iyimser hâli takınma durumu yok. Hoşuma giden ve belki de ara ara unuttuğum şeyi hatırlatan da bu oldu. Karakterler acılarını da mutluluklarını da yaşıyorlar. Bu duyguları yok saymıyorlar. Yazar tüm bu sıradan şeyleri zahmetsice aktarıyor, okumaktan keyif aldığım bir kitap oldu. Şu alıntıyla bitirmek istiyorum:
"Şimdi bile
Yaşamın sıcak tadını aldığımı biliyorum
Büyük şölende altın ve yeşil kupalar kaldırarak
Kısacık ve unutulmuş bir an boyunca
Sevgilimden gözlerime akıp doldu
O bembeyaz ve ölümsüz ışık..."
Reklam
Kalp kırıcı, umutsuzluk dolu ve bilimin etikle çarpıştığı yazım dilinin akıcı olduğu bir kitaptı. Kitabı incelerken halihazırda çekilmiş bir filmi olduğunu da öğrendim. Kitap 31 yaşında hasta bakıcı olan Kathy'nin neredeyse hayatının tamamını geçirdiği Hailsham Okulu'nda arkadaşları Ruth ve Tommy ile karşılamasıyla yaşadıklarını anlatıyor. Kitap bu noktada distopik bir havaya bürünüyor. Çünkü Hailsham Okulu akademik eğitimin verildiği sıradan bir okul değildir. İleride organlarını bağışlayacak seçilmiş insanların yetiştirildiği bir kurumdur aslında. Kitabı okurken karakterlerin büyüyüp yetişkin olduklarında bu bağış işine karşı çıkmalarını, birbirlerini seven insanların bu bağışı "erteleme" adı altında üç seneyle bile yetinmeye hazır olmalarını kabullenemedim. Fakat zaten her ne kadar Hailsham Okulu öğrencileri diğer bağış yapan öğrencilerden farklı olarak sanat ve sporla iç içe yetiştirilip entelektüel bireyler olsalar da yine de çocukluklarından beri bunu kabullenmeleri dikte edilmiş. Kitabın sonundaki umutsuzluk hissinden nefret ettim ama anlayabildim de.
Jakob Beer, yedi yaşındayken Nazi baskını sonrasında annesini, babasını ve kız kardeşini kaybeden yetim bir Yahudi çocuğudur. Arkeolojik bir kazı alanında, açlıktan ve bakımsızlıktan perişan bir hâle
Sayfa 242'de geçen "Hayatta kalma dürtüsü farklı insanlarda farklı şekillerde işler." cümlesiyle başlamak istiyorum. Kitapta on farklı kısa hikâyeyle on farklı hayat, karakter çeşitliliği görüyoruz. Karakterler "gerçek hayatın" içinden ve her biri bir şeylerle mücadele ediyor. Aşk, hayaller, ahlâk, bağımsızlık. Karşılaştıkları sorunlar ne kadar benzer görünse de bu sorunları çözme şekilleri ve olaya yaklaşma şekilleri farklıydı. Hepsi de mutlu sonla bitmiyor. Bazı hikâyeler hüzünlü ve bazıları da yarım.
Kitabın 1951 çizgi film versiyonunun dvd'sini küçükken ailem almıştı ve kardeşimle onlarca defa izler dururdum. Şimdi kitabı okurken tek tek canlandı sahneler gözümde. Kitap Alice'in uykuya dalıp beyaz bir tavşanı takip etmesi ve tuhaf yaratıkların olduğu bir diyara düşmesiyle başlıyor. Alice yolunu bulmaya çalışırken o tuhaf yaratıklarla iletişim kurmaya çalışıyor. Bazı diyaloglar saçma görünüyor olsa ve sabır derecesini zorluyor olsa da bir incelik de var. Okurken hem küçüklüğümü yad ettim hem eğlendim. Son olarak karmaşık dilinden yani içinde kelime oyunları ve değişik kavramlar olmasından dolayı çok küçük çocuklara tavsiye edebileceğim bir kitap değil.
Reklam