Kalp kırıcı, umutsuzluk dolu ve bilimin etikle çarpıştığı yazım dilinin akıcı olduğu bir kitaptı. Kitabı incelerken halihazırda çekilmiş bir filmi olduğunu da öğrendim. Kitap 31 yaşında hasta bakıcı olan Kathy'nin neredeyse hayatının tamamını geçirdiği Hailsham Okulu'nda arkadaşları Ruth ve Tommy ile karşılamasıyla yaşadıklarını anlatıyor. Kitap bu noktada distopik bir havaya bürünüyor. Çünkü Hailsham Okulu akademik eğitimin verildiği sıradan bir okul değildir. İleride organlarını bağışlayacak seçilmiş insanların yetiştirildiği bir kurumdur aslında. Kitabı okurken karakterlerin büyüyüp yetişkin olduklarında bu bağış işine karşı çıkmalarını, birbirlerini seven insanların bu bağışı "erteleme" adı altında üç seneyle bile yetinmeye hazır olmalarını kabullenemedim. Fakat zaten her ne kadar Hailsham Okulu öğrencileri diğer bağış yapan öğrencilerden farklı olarak sanat ve sporla iç içe yetiştirilip entelektüel bireyler olsalar da yine de çocukluklarından beri bunu kabullenmeleri dikte edilmiş. Kitabın sonundaki umutsuzluk hissinden nefret ettim ama anlayabildim de.