moira
@moiragasiorowska
26 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şeyler,Perec'in okuduğum ikinci kitabı.Daha önce Kayboluş'u okudum fakat anlatımdan dolayı beni tatmin etmemişti.Perec yazdığı dört kitapta da birbirinden farklı biçemlerle geliyor.Kayboluş'ta bir zamanlar onun de yer aldığı 1960'ta Raymond Queneau ve François Le Lionnais tarafından kurulan, Paris merkezli OuLiPo'nun (Ouvroir de Littérature Potentielle-Potansiyel Edebiyat Atölyesi) etkisini görebiliyoruz.Mantık ya da satranç gibi başka alanlardan biçimsel olarak yararlanan, edebiyatı bu alanlardan ödünç aldığı yeni yapılar ve örneklerle genişletmeye çalışan OuLiPo'nun başını çeken edebiyatçılardan biridir kendisi ve bunu Kayboluş'ta gördüm ilk olarak.Farklı bir deneyimdi ama ben beğenmemiştim açıkçası.
Bu kitabında en göze çarpan şey ise sayfalar boyu nesne betimlemeleri oldu.Araştırmadan direkt başladım ve benim için kötü bir başlangıç olmuştu,dikkatimin dağılması ve kitabın böyle bolca betimlemelere yer vermesi beni kitabı bırakmaya kadar itti fakat kitabı bitirip anlayınca tüm meseleyi,birden bunun bambaşka,yine Kayboluş'ta olduğu gibi farklı bir deneyim olduğunu,kendine özgü anlatımı olan bir sanatçı olduğunu fark ettim.Şeyler'i uzun uzun betimleyerek bana bir nevi farkındalık ve bunaltı verdi diyebiliriz.
Jérôme, Sylvie ve arkadaşlarının bu hikâyesiyle nesnelerin bizdeki yerinden,neye,nasıl,nereye kadar mutlu olabileceğimizi sunuyor âdeta.Bu arkadaşlar hep daha fazlasını istemek,elindekiyle yetinmek,ya da tüm her şeyden geri çekilmek arasında ikilemde kalırlar.Ne olursa olsun hiçbir yöntem sonuca kavuşamaz ve tek bir noktanın içinde kalmaya çalışsalar da dışına ister istemez çıkarlar.Ayrıca Perec burada tüketim toplumunu eleştirmediğini ifâde ediyor kısaca yanlış değilse benim çıkarabildiğim mutluluğu şeyler'e endekslemenin yanlışı.Bu kitap bana Schopenhauer'ın
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir üniversite öğrencisi; hocasının dersinde birdenbire hayatın anlamı üzerine hiç düşünmediğini ve buna kafa yorması gerektiğini düşünür.Hocasının söylediklerinden sonra cahilliğinin farkına varır ve aynı zamanda hocasına karşı büyük bir hayranlık besler.O kadar bağlanmıştır ki yegane amacı hocası tarafından takdir edilmesi olmuştur artık.Yorgun ruhani halini değiştiren öğrencisine de bağlanmıştır böylelikle hocası.Daha sonraları öğrencisi,hocasının karısıyla tanışır ve daha sonra kimse tarafından bilinmemesi gereken sırlarını öğrenir.
Zweig'ın bunca zamana kadar dili hep güzel gelmiştir bana çok da severim betimlemelerini,öykülemelerini,uzun uzadıya olayları anlatmasını,hiç de yorucu gelmemişti bu kitaba kadar.Bütün kitaplarını okudum neredeyse ama bu kitap oldukça yorucu ve olay barındırmıyordu.Kısaca ilerleyiş berbat olay ise pek değer taşımamaktaydı.
Platon'un Devlet anlayışında insanla devlet birdir.Platon'a göre insan ruh ve bedenden oluşur.Ruhu üçe ayırır bunlar;itkiler,irade ve akıldır.İtkiler doğal istek,irade içimizdeki cesaret ve öfke,akıl ise karar veren bölümdür.Hepsi uyum ve barış ile çalışırsa yöneticiler akıl,savaşçılar itkiler,meslek sahibi olan kişiler (örn.zanaatkarlar..) bu üç kısım sağlıklı yaşarsa ideal toplum meydana gelir.Devleti aydınların yönetmesi gerektiğini savunur.Filozof krallar ya da kral filozoflar düşüncesini öne sürer.Devlet'i yıkacak olan bir şey varsa o da bu üç sınıfın birbiriyle yer değiştirmesi olacağını söyler.Aynı zamanda buna eğrilik der.Herkes kendi işinde olduğu sürece doğruluk olur;kendi sınıfının dışında işine karışarak yönetici,koruyucu,üreticiler üçlemesi yer değiştirirse ideal devlet yıkılır.Organik devlet yapısını savunmakta tıpkı vücut gibi her organın kendi işlevini yerine getiriyor olması örneğini verilebilir bu konuda.Kısaca kendi işlevinin dışında çıkmak uyumu bozar Platon'a göre.Bunlar Devlet'in kısa özeti içerisinde çok detaylı şeyler mevcut elbette ki.Kadın-erkeğin toplumdaki yerinden çocukların yetişme şekline kadar birçok şey ele alınıyor.
Dili oldukça sade diyaloglar şeklinde ilerliyor.Kitapta Sokrates'in konuşmalarının Sokrates'e ait fikirler ve düşünceler olduğunu zannedebilirsiniz ama bunlar Platon'un düşünceleri.Benim başta kafam karışmıştı açıklık getirmek istedim.Sokrates sadece kitapta geçen karakter.Platon fikirlerini Thomas More'un Ütopya'sındakinin aksine böyle bir şekilde ifade etme yolunu tercih etmiş.Platon'un Devlet'inden çok More'un Ütopya'sındaki fikirleri daha çok desteklemiştim.Edebi olarak dil konusunda da yine aynı şekilde kısaca More'un Ütopya'sı daha iyi kalıyor benim tercihim More'dan yana.
Hatalarım olabilir görüp de uyarırsanız
16 yaşındaki Deborah akıl hastası bir kızdır.Kendi yarattığı Yr. adlı düşsel dünyasında yaşamaktadır.Ailesi iyileşmesi için akıl hastanesine yatırır.Kitap Deborah'ın kaldığı akıl hastanesinde başından geçenleri,Deborah'ın kendi dünyası Yr.'den bahsetmekte.
Şu sıralar okuduğum çoğu kitabı yarıda bırakmaktayım bu da onlardan biri olacaktı ama daima karşıma çıkıyordu ve aylardır kitap bitiremiyorum bu yüzden.Ve en onunda 3 gecede bitirdim.Edebi açıdan hiç elde avuçta tutulacak bir şey yok.Konu da pek sarmadı yine sonuç çıkarmaya gelirsek o da aynı şekilde.Sırf bitmesi için okudum zaten tarzım değil.Sonuç olarak maaalesef bu kitap da zoraki bitirdiklerimde yerini aldı.
Mağripli ve Venedik devletine hizmet eden Othello mevki hırsı yüzünden ona yalan söyleyip karısı Desdemona'ya itiraf atan Iago'ya inanıyor.Iago,Othello'ya karısının onu aldattığını söyler ve Othello buna körü körüne inanır.Kıskanç kişiliği ve yalana aldanışı ile karısı Desdemona'yı öldürür.En sonunda gerçekleri kavrayınca kendini de hançerleyerek oracıkta ölür Othello.
Açıkçası Shakespeare sevmiyorum.Bunun da bu zamanda şişirilmiş bir kitap olduğunu düşünüyorum.Tüm olay bundan ibaret,ders çıkarmak filan derseniz eh işte.Genel Shakespeare kitapları,klasikleşmiş yani..Pek bir olay görmüyorum.Düşünürsek zamanına göre çok iyi ama şu an için aynı şeyi söyleyemem.Basit kalmakta kısaca.
