Feyza Pınar
@monafesa
Yazar
21 Mayıs 1997
11 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Ne yapayım anne, kestiniz incir ağacını!”
Okuduğum ilk piyesti. Bu kadar geç okuduğum için üzüldüm biraz. Bazı paragrafları aydınlatan ruh bilimi öylesine güzel işlenmişti ki adeta tek solukta okunacak bir eser. Husrev’in varoluşsal sancısını kendim yaşamış gibi hissettim diyebilirim. Piyesteki her karakterin düşündüğü gibi, ben de sonunun incir ağacıyla biteceğini sanmıştım ama yanılmışım. Son cümle çok çarpıcı ve dokunaklıydı. Bir süre üzgün üzgün kitaba baktım, sanki benim incir ağacımdı kesilen.
“Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.”Roman
Bir başkasının zihninde aylak aylak gezdiğim bir kitap oldu. Tam anlamıyla ana karakter C.’nin zihnindesiniz olay örgüsü boyunca. İlk defa bu tarz bir kalemin eserini okudum. O yüzden başta içine girmekte zorlanmadım dersem yalan olur, büsbütün zorlandım. Belki de ben nezdinde olan bir şeydir bu, kendi zihnine ayak uyduramayan biriyim çünkü. C. de çok ve birbirinden bağlantısız düşünen biriydi. Kendimi bağdaştırdığım noktalardan biri buydu.
Sonu bende buruk bir gülümseme bıraktı. ‘Zaten anlamazlar’ umarsızlığını ve umursamazlığını iliklerimde hissettim diyebilirim. Zaman zaman benim de uyguladığım bir tarifedir bu.
Kitapta kendimle bağdaştıramadığım bir çok nüans da oldu tabii. C.’yi oradan oraya savuran temeli çelimsiz gayesi çoğu anlarda bana biraz coşkun ve anlamsız geldi. Nitekim tüm kadınlarda, annesiz geçen çocukluğunda teyzesinin ona tattırdığı saf sevgi ve şefkati aradığını anladığımda, gözümde hatırı sayılır derecede anlam kazandı tutumları.
Sonuç olarak Yusuf Atılgan beğendiğim bir kalem oldu. Muhakkak başka kitaplarıyla da tanışacağım.
“Siz ömrünüzde hiç kimseyi sevmediniz mi? Hiç mi sevmediniz?” Tüm kitap boyunca Catherine’in Heathcliff’e sormasını beklediğim şu soruyu, ben de kitapta yer alan diğer karakterlere teker teker sormak istedim. Benim için etkileyici fakat öte yandan yorucu bir kitap oldu. Hep bir umutla karakterlerin insafa geleceği anı bekledim. Aslında her insanın içinde bir kötülük nüvesi olduğunu ve onu beslemek ya da öldürmek arasında seçim yapmaya çalışan o kişinin zayıf bir pamuk ipliğine bağlı olduğunu fark ettim. Yer yer “Bu kadarı da olmaz!” dediğim kötülüğün, öfkenin ve nefretin benzerlerine, azına, çoğuna aslında hayatımızda sıkça rastlıyoruz maalesef.
Kalemine hayran kaldığım yazarın, ilk ve son kitabının bu kadar keskin bir kötülüğü ele alışı aklıma biraz “Acaba bu kadının çevresinde hiç iyi insan yok muydu?” sorusunu getirtti ve bir miktar şaşırttı beni. Ama onu kötülükten ayırt edebilmek için insanın iyilikle de bir şekilde yolunun kesişmiş olması gerekir.
