“Bunun için kederlere gömülüyorum ya.” diyordu. Rodolphe
Emma şaşkınlıkla: “Siz mi?” dedi. “Ama ben çok neşeli olduğunuzu sanıyordum.”
“Evet ama görünüşte, çünkü insanlar arasındayken yüzüme alaycı bir maske geçirmesini bilirim; ama kaç kez, ay ışığında bir mezarlık görünce, gidip o uyuyanlara karışmanın daha iyi olup olmadığını düşünmüşümdür.
Emma: “Ya dostlarınız?” dedi. “Bunu hiç düşünmüyor musunuz?”
“Dostlarım mı? Hangi dostlarım? Dostum mu var benim? Kim kulak aşar ki bana?