çok fazla şeyi aynı anda hissettim. ve neil, kitabı duygulanıp ağlayalım diye yazdığını söylemiş. istediğin oldu. mutlu musun. umut'a olanlardan sonra ben değilim şahsen. rüya'nın parental issuelarına da relatelemek istemiyodum but here we are ig. i have serious beef with you gaiman. yet i keep coming back to your books to comfort me.
"Bu yaptıkları yanlış değil miydi?
Ama burada doğruydu."
"Seni asla bırakmayacağım, bir milyon yıl bile olsa bırakmayacağım."
"Werner başarı yolunda ilerliyordu. Sadakat gösteriyordu. Herkesin iyi olarak tanımladığı gibiydi. Yine de, her sabah uyanıp da düğmelerini iliklediği vakit, bir şeye ihanet ettiğini biliyordu."
"Yetmiş altı yaşındayım ve kendimi hâlâ nasıl böyle hissedebiliyorum? Gözlerinde yıldızlar olan küçük bir kız gibi?"
"Nasıl olmuştu peki? Jutta dünyanın nasıl işlediğini nasıl daha iyi anlayabilmişti? Kendisi o kadar az bilirken?"
"Savaşın hayalperestlere yaptıkları..."
"𝑺𝒆𝒏 𝒏𝒆𝒍𝒆𝒓 𝒐𝒍𝒂𝒃𝒊𝒍𝒊𝒓𝒅𝒊𝒏."
bu sene okuduğum kitaplardan beni en çok etkileyen olabilir. son iki yüz sayfayı gece yarısı uyumak yerine okuyup durdum. gözyaşlarım kitabın sayfalarına düşmesin diye çabaladım. if you want a book to crush your soul, this is it.