Ümitsizliğe talim eden ve kendini kabullenen cesetleriz; kendimize rağmen hayatta kalırız ve yalnızca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz: Sanki hayatımız, sadece ondan kurtulabileceğimiz anı ileri atmamıza bağlıymış gibi...
Giden zaman ve duran kalp dönmüyor geri
Ruhun varınca uçmağa
Anlaşılıyor dünyanın önemsizliği
Nasıl geçti zaman? Ve kime çarptı kalp?
İnsanın yegane endişeleri
Düşün şimdi kim kaldı?
Hangi insan ya da ne kadar zaman
Ve sonra
Asıl tek bir soru;
Düşünecek ne kaldı..?