Bu Kitaptan Bana Kalanlar
Mori hastalığın pençesinde bir öğretmendir. Son nefese kadar öğretmeye devam edecektir. Hastalığını çabucak kabullenip bu süreci güzel geçirerek insanlara ölüyor olmanın nasıl bir şey olduğunu anlatacaktır. Aslında ölmeyi öğrenmek yaşamayı öğrenmektir.
Kitabı çok kolay okuyacaksınız. Ama üzerinde uzun uzun düşünmek isteyeceksiniz. Mori’nin yerinde olsaydım onun gibi olabilir miydim?
Okuduğumuz her kitap tıpkı tanıdığımız bir insan gibi bizde bir iz bırakır. Mori’den bana kalanlar ve buraya baktığımda hatırlalamak istediğim satırlar şunlar olsun:
Hastalık karşısında kendini bırakma.
Ölüyor olmaktan utanma.
İnsanlara onları sevdiğini ölümlerinden önce söyle. Cenaze törenlerinde söylenen sözler geç kalmış sözlerdir.
İyi bir dinleyici ol. Hastalığın pençesinde bile olsan insanları dinle. Onların derdine derman olmaya çalış.
Ölüyor olmanın nasıl bir şey olduğunu sana anlatacağım.
Ölüyor olmak üzülmek gereken şeylerden sadece biri. Ya mutsuz yaşamak? Ziyaretime gelenlerin çoğu mutsuz.
Toplum tanımadığı insanların haberleriyle vakit geçiriyor.
Kültür sana uymuyorsa kendi kültürünü yarat.
Acı çektiğim için acı çeken insanlara yakınlık hissediyorum.
Korkunç bir hastalık dersen korkunç olur. Ama ben vedalaşacak zamana sahibim.Herkes bu kadar talihli değil.
Kültürümüz ölüm gelmeden bu tür şeyler üzerine düşündürmüyor.
Yoksulluğun panzehiri okumaktır.
Herkes öleceğini bilir, inanmak istemez.
Eğer öleceğimize inansaydık bazı şeyleri farklı yapardık. Öleceğini bilmek ve her zaman buna hazır yaşamak… Bu daha olumlu. Bu sayede yaşarken daha katılımcı olabiliyor insan.
Ölmeyi öğrenince yaşamayı öğreniyorsun.
Herkesin tanıdığı, ölmüş olan birisi vardır.
Ölüm üzerine düşünmek neden bu kadar zor geliyor?
Hayatı uyur uyanık yaşıyoruz.
Öleceğine
Kitap(!) hakkında düşüncelerim.1000Kitap
Kitap demek doğru değil. Daha doğrusu yeterli değil. Mitch'in de dediği gibi "son tezim" ifadesi çok yerinde. Akademik makale niteliğinde bir kitap veya daha fazlası. Normal bir makale bilgi ihtiyacınızı doyurur niteliktedir. Fakat bu kitap duygusal ve anlam noktasında da etkiliyor okuru. Bir makale düşünün... okurken en hafifi gözlerinizin yandığını, buğulandığını, damağınızı sızlattığını en ağır tabirle göz yaşlarınızı hiç farketmeden damlattığını! Öyle bir kitap(!) idi işte. Hayatın birçok kritiğine değinip; yaşam, aile, evlilik, toplum, merhamet, korku, açgözlülük, yaşlılık, hayatın anlamı ve en konuşulmazı ve düşünülmezi ölüm
ardında klişelere sığınmıyor ya da neslin diliyle boş yapmıyor :) Şimdi! Gidip, 10 yıldızı gönül rahatlığıyla vereceğim bir kitap. Bir insanın moriden, bir öğretmenin bir öğretmenden öğreneceği çok şey vardır. Rahat uyu Mori.
Reklam
Memento Moriden sonra son hız Sparka devam. Bu kitapta tek bir karaktere yoğunlaşmış olması bana daha çok keyif verdi.
Hayatının direksiyonunu eline almış; kendi hayatını kendi hızında ilerleten otuzlu yaşlarının ortasında ve her yönüyle çok değişik bir kadın, Lise. Tek yönlü aldığı tatil biletinde daha uçağa binme sahneleriyle bile sorunlu bir tip olduğunu hissediyorsunuz. Bu tatilin sonunda da başına ne gelecek bunu biliyorsunuz ama kim tarafından nasıl gerçekleşecek kitabın sonuna kadar çözemiyorsunuz.
Kitaba eleştirel bakarsak sıççramalı olay örgüsüyle yazılmış kısa ama oldukça ironik bir roman. Spark bize toplumda farklı kişilerin nasıl da bastırıldığını , tiye alındığını ve kadınlara yöneltilen genel bakış açışını Lise karakteri doğrultusunda göstermek istemiş. Oldukça da başarılı işlediğini düşünüyorum. Tüm bu baskılara rağmen karakterin kendi bildiğini korkusuzca okuması da gerçek bir başkaldırı.
Spark gerçekten gizemli olaylar konusunu ve okuyucuyu kitabın sonuna kadar merak içinde bırakma işini başarılı işleyen bir yazar. İyi ki tanıştık Muriel Spark.
*Kitabın ilk basımı 1970 yılındaymış. Ben öğrenince baya şaşırdım. Ayrıca ölmeden önce okunması gereken 1001 kitaptan birisiymiş.
Japon Klasikleri - 21Edebiyat
Genç yaşlarındayken kaleme aldığı ‘’Raşomon’’ öyküsüyle meşhur olan yazarı, bugüne kadar ne bilmişliğim ne de duymuşluğum vardı. Birbirinden ilginç ve tuhaf olan dokuz hikâyesi ile kendini sevdiren Akutagava’yı tabii ki İthaki’nin Japon klasikleri dizisiyle tanıma fırsatı buldum. Daha önceden birkaç yayınevi tarafından bu öyküler basılmış elbette, fakat buluşma şansım olmamıştı ne yazık ki. Şu an için Japon yazarları ve kitaplarını bu dizinin kaderine terk ederek tanıyabiliyorum sadece. Fakat araştırdığım ve merak ettiğim bazı eserler de var; onların da sabırla yayınlanmasını beklemekten başka bir çarem yok. Her yeni çıkan kitapla birlikte bambaşka yolculuklara çıkıyorum: Tuhaf, gotik tarzda, yarım kalan ve hüzünlü hikâyeleri ile hayatına devam etmeyi bırakmış yazarları gibi mesela.
35 yaşında intihar eden, edebiyatta estetiğe önem vermesiyle ses getirdikten sonra da sanat dünyasını kasıp kavuran Ryunosuke Akutagava işte bu yazarlardan biri. Modern Japon edebiyatının iki temel taşından biri Akutagava’nın hocası Natsume Soseki, diğeri ise Yaban Kazı’ndan bildiğimiz Ogai Mori’dir. Tesadüfe bakın ki dizinin de ilk kitabı Ogai Mori’ye ait Yaban Kazı eseridir. Soseki ve Mori’den sonra Akutagava ilk sıralarda yerini alır. Yazarın adına düzenlenen büyük bir edebiyat ödülü bile vardır: Akutagava Ödülü ve 1935’ten beri devam ediyor.
Raşomon öyküsüyle birlikte okuduğum diğer hikâyeler:
-Çalılıkların Arasında
-Burun
-Cehennem Tablosu
-Sonbahar Dağları
-Ejderha
-Ölüm Kütüğü
-Oyuncak Bebekler
-Tütün ve Şeytan
Kitaba adını veren Raşomon, Çalılıkların Arasında, Burun, Cehennem Tablosu ve Ejderha öyküleri okurken keyif aldığım kurgulardı. Herkese hitap edebileceğini düşünmediğim bu hikâyelerin çoğu heyecana sürüklüyor ve yarım bir şekilde son buluyor. Bu duruma da öykülerin hüzünlü